از سوریه شدن ما را می ترسانی!

این روز ها به حق که نباید سکوت کرد ، این را در حالی می نویسم که کلی کار سرم ریخته است ؛ کار که نمی شود گفت!

یک مشت رویای بافته شده کنار گذاشته شده که نمی دانم ادامه به بافتنش بدهم یا نه؟ آیا برای برنج شام شبم هزینه کنم یا یک میلیون بدهم به کتابی که خیلی نیاز دارم برای درسم؟ یا شهریه پنج میلیونی کلاس زبانم را پرداخت کنم؟

اولویت هایمان تغییر کرده است. این را وقتی می نویسم که کلی ذهنم آشفته است!کلی نمی دانم اینهمه کار را انجام بدهم یا نه؟ یا ول کنم و بخوابم رها باشم یا چون دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم و هر سال وضعیت معشیت بدتر می شود بروم به صف اعتراضات به حق؟ یا به قول آنها که ما را از سوریه شدن می ترسانند بروم اغتشاش کنم؟

یا بروم بشینم فکر ها مثبت مثبت کنم؟

بگویم توکل بر خدا ، این روز ها هم میگذرد امیدوار باشم همه چیز درست می شود ولی فردا بیدار شوم ببینم که قیمت بطری شیری که ماه پیش گرفتم ۲۵ هزار تومان شده است هفتاد هزار تومان؟ یا مثلا یک پاکت نپتون چای شده است صد هزار تومان؟ و باز بگویم درست می شود؟

آیا باید پذیرفت که وطنم دچار یک بیماری و زوال شده است ؟ بهای این پذیرفتن چیست؟ تحمل کم و کم تر شدن قدرت خرید مردم؟ یا بپا خاستن؟

این فکر ها وقتی است که دو هفته دیگر امتحاناتم شروع می شوند به کدام درس میتوانم امید داشته باشم؟ وقتی که حتی اینترنت هم آنقدر ضعیف است که مثلا نمی توانم بروم یوتویب مطالب آموزشی ببیننم ؟ حتی این هم دریغ می شود؟

تا کی می توانم هر روز بیدار شوم ببینم که از رویاهایم عقب افتاده ام؟ نه قدرت پس انداز و نه قدرت خرید؟ باید از آموزش و سفر مورد نظر بگذرم تا بروم افق کوروش مثلا اجناس را ده هزار تومن تخفیف بخرم کل خریدم بشود سه میلیون تومان و یاد این بیوفتم که سال ۹۲ دلار بود پنح هزار تومان ؟

بعد وقتی میرفتم پاساژ تنها قیمت یک روسری با بهترین کیفیت بود ۸۰ هزار تومان؟ و حالا معمولی ترینش ۹۰۰ هزار تومان؟

چه به سر ما آمده که قیمت ها بعد از یک هفته نجومی می شوند و برایمان کاملا عادی است؟

حالا الان فکر میکنم آیا خرید یک کیلو گوشت ، باعث میشود کلاس زبان نروم؟ بیخیالش کلاس زبان نمی روم!

آن وقت میبینم یوتوب فیلتر است!

ایا خرید این پیراهن برابر نمی کند با قیمت برنج ایرانی؟ پیراهن را بخرم یا برنج را؟

آری، کسانی که ما را از سوریه ایی شدن می ترسانند ما را راضی میکنند تا با همین اولویت های روزانه دست و پنجه نرم کنیم! و بشینیم و اعتراضی نکنیم!

اما کره شمالی شدن مرا بیشتر می هرساند !