پشتیوان میرعزیز

به من چه تمام فصل‌های سال

دنیا گل و گل‌زار شود؟!

هیچ توفیری برای من ندارد

و انگار کنج زندان است جهان

حتا اگر زمستانش نیز بهار باشد

...

به من چه که در سرمای زمستان

لاله‌های سرخ بشکفند

بهار هم برای من خزان است

و هیچ زیبایی در آن نمی‌بینم

...

من زمانی که از تو دورم

نه لذت و نه زیبایی در بهار نمی‌بینم

حتا لحظه‌ای

تن و روحم رنگ آرامش به خود نمی‌بینند

...

اما هرگاه که با تو باشم

در زمستان هم گلبوته‌ها جوانه خواهند زد

هرکس که چنین چیزی را باور ندارد

بی‌شک انسانی دروغگو و ریاکار است.

شعر: #پشتیوان_میرعزیز

ترجمه: #زانا_کوردستانی