
عسلی که کیفیت مناسبی داشته باشد به دلایل زیر در درمان انواع زخمها و همچنین تبخال نیز مؤثر است:
مایع ترشح شده از زخم را خشک میکند؛
قند بالای موجود در آن مانع از رشد میکروارگانیسم میشود؛
زنبورهای کارگر آنزیم اکسید گلوکز به شهد ترشح میکنند که بعد از گذاشتن عسل روی زخم باعث آزاد شدن پراکسید هیدروژن میشود؛ پراکسید هیدروژن خاصیت ضدمیکروبی دارد.
در یک پژوهش، ۱۶ نفر با سابقهی تبخال روی لب و تبخال تناسلی، از عسل و گروه دیگری از داروهای ضد ویروس و پماد آسیکلوویر (Acyclovir cream) استفاده کردند (البته باید بدانیم، نه داروها و نه عسل هیچکدام تبخال تناسلی را واقعا درمان نمیکنند و تنها علائم آن را از بین میبرند).
گروهی که با عسل درمان شده بودند، نتایج بهتری نشان دادند. برای بیمارانی که تبخال روی لب داشتند، میانگین زمان درمان ۴۳ درصد و برای افرادی که تبخال تناسلی داشتند، ۵۹ درصد سریعتر از زمان درمان با پماد آسیکلووبر بود. درد و پوستهپوسته شدن نیز در درمان با عسل نسبت به درمان دارویی کمتر بود. دو مورد از تبخالهای لب و یک مورد از تبخال تناسلی با درمان عسل کاملا درمان شدند، در حالی که در درمان دارویی هیچکدام از بیماران کاملا درمان نشدند.