این چند روز سخت ولی شیرین گذشت،کاری رو که شروع کردم باید تموم کنم،چند روزه دلو زدم به دریا وارد فضایی شدم که غیر این چند روز به من ربط پیدا نمی کرد.نوشتنو دوست داشتم ولی بلد نبودم ، اینجام تا یاد بگیرم.
به این دلیل میگم سخت که باید در کنار مسئولیتهایی که داشتم یه مسیر جدید والبته پر از چالشو تجربه می کردم.یه جایی دکتر عزیزی(مشاور وروانشناس خانواده)می گفت:زن ها هنرمندن..!مادر، معلم،پرستار، همسر،مشاور وخانه دار هستن بعضیاشون هم شاغلن.میتونن چند تا هنر همزمان بکار ببرن .
قول داده بودم،که روزی 5ساعت آموزش ببینم،بنویسم،تمرین انجام بدم برای منی که باید به دوتا بچه ها رسیدگی می کردم تکالیفشونو کمک می کردم سخت بود باید بسته به نیاز بچه ها وقت میذاشتم ،چالشه من بیشتر با فندق خونه بود باید بیشتر به اون می رسیدم بازی خواب ..تا مینشستم پای آموزشها سر میرسید بهونه گیری می کرد انگار یه جورایی حسودیش می شد.یا با سیستم مشکل داشت یا با گوشی جالب بود وقتی اینارو میذاشتم کنار می رفت پی بازیش وسراغی ازم نمی گرفت مجبور بودم وهستم که شب که میخوابه به کارهام برسم .با این اوضاع به یه دو دلی. رسیدم.
همش دودل بودمو از خودم می پرسیدم نتیجه چی میخواد بشه؟مطمئنی پشیمون نمیشی؟ دنبال نشونه بودم .عمره آشناییمون یه ماه هم نمی شد ولی تصمیم گرفتم بهش اعتماد کنمو ازش بپرسم ،حس خوبی از حرفاش می گرفتم.ازت ممنونم صدیقه جون که با یه جمله این مسیرو یه جورایی برام اجبار کردی.البته جبری خودم که بهش رسیده بودم.
سعی کن به انتهای مسیر فکر نکنی،از مسیر لذت ببر.مثله یه آدمی باش که زده به دل جاده بدون اینکه بدونه مقصد کجاست،ازمسیرش لذت می بره . ممنونم که مربی هستی که دوستم شدی..
حالا من مادری هستم که تصمیم گرفته پا به پای بچه هاش رشد کنه ویاد بگیره .با همین فرمون پیش میرم ، از مسیر لذت می برم وآخرشو میسپرم به خودش مطمئنم که شگفتانه هایی در انتظارمه.
برای شما هم پیش امده که موقع نیاز از این آدما سرراهتون قرار بگیرنو راهو بهتون نشون بدن؟
