آرزو

آرزوی بخرد و معقول ما

بُد کلیدِ روزیِ مَدلول ما

گر نهالی را به خاکی آوری

آرزوی رشد آن را پروری

طفل دلبندی چو آید در بَرَت

آرزو داری که گردد یاورت

لیک رویاهای دور و بی‌ثمر

عاملِ غفلت بوَد از خیر و شر

آنکه در رویای باطل تاخته است

لغزد و با مرگ کارش ساخته است

سروده‌ی محمد امین امیدی در 28 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 19 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.