استغفار

توبه‌جویان را مقامی عالی است

بهر ایشان مایه‌ی خوشحالی است

توبه را شش گام باشد، با خِرَد

هرکه پوید، باغ جنت را خرد

یک، پشیمانی ز افعال گناه

با سرشک دیده و دل پر ز آه

دو، نرفتن باز سوی آن گناه

تا نگردد بیش از این رویت سیاه

سه، بجویی دل از آنکه دیده است

از تو بدرفتاری و رنجیده است

چار، هر خمس و نماز و روزه را

که قضا شد زود بنمایی ادا

پنج، روی آری به سختی بر تنت

که زدایی فربگی از پیکرت

شش، بداری خویش وا بر بندگی

تا خوشیِ لَهو را بر هم زنی

بار اِلها از بدی‌مان در گذر

روح ما را سوی خود بالا ببر

سروده‌ی محمد امین امیدی در 6 آذر 1404. برگرفته از حکمت 417 نهج‌البلاغه.