اعتدال در دوستی و دشمنی

در هلاک افتند بهر من دو دسته از کسان

که ز حد اعتدال آیند بیرون، ناگهان

آنکه بیش از حد ز عشقِ من بگوید ناروا

تا بدانجا که بیاید بوی کفر از گفت‌شان

آنکه حیران است در جهلی عمیق از حرف حق

با سخن‌های دروغین کرده شأنم را نشان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 28 دی 1404. برگرفته از حکمت 469 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.