اعتدال

عمده‌ی هَمّ و غم و دغدغه ات، از چه رو بهر زنت گشته تلف؟

یا چرا عمده‌ی فکر تو شُدَست از برای پسر و دخت تو صرف؟

زن و فرزند تو گر جمله بُدند دوستاران خداوند اَحَد

نیک می‌دان که خدا می نکُند دوستان را تبه و ضایع و رَد

و گر آن‌ها شده اند دشمن حق،

از چه ای بهر خَسان گیج و قَلَق؟

سروده‌ی محمد امین امیدی در 1 مهر 1404. برگرفته از حکمت 352 نهج‌البلاغه.