امیدواری

آنگاه که سختی‌ها بر اوج رسد می‌دان

این درد و غمت زودا کامل برود از جان

چون بند بلاها شد بر تن و روانت تنگ

باشد که رها گردد آیینه‌ی دل از زنگ

آسایش و آرامش از عمق درون یابی

از جام نکوحالان برگیر می نابی

سروده‌ی محمد امین امیدی در 31 شهریور 1404. برگرفته از حکمت 351 نهج‌البلاغه.