ایمان

ایمان من چو نقطه‌ی روشن به روی دل

تاریکی ام شکست و رهانید پا ز گِل

یا رب فزون نما همه نور دل مرا

تا روز حشر نباشم ز خود خجل

جز آب دیده نیست مرا هیچ آبروی

جز لطف تو چو نیست امیدی، مرا بِحِل!

سروده‌ی محمد امین امیدی در 31 تیر 1404. برگرفته از حکمت 5 از حکمت‌های شگفتی‌آور نهج‌البلاغه.