بزرگ‌ترین عیب

یک عیب بزرگت را خواهی که بگویم زود؟

آنکه صفت خود را در غیر گُوی بد بود!

خود غرق بدی‌هایی، اما چه فرحناکی!

بهر گنه مردم، ناراحت و غمناکی!

غفلت ز گناهان هست بدتر ز یکایک‌شان

از جُستن عیب غیر، غفلت شده صد چندان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 2 مهر 1404. برگرفته از حکمت 353 نهج‌البلاغه.