بیچاره پور آدم

مرگش بوَد زو پنهان

بیچاره پورِ آدم!

بیماری اش هم نهان

بیچاره پور آدم!

کردارش پُر پاسبان

بیچاره پور آدم!

از پشّه بیند زیان

بیچاره پور آدم!

از جرعه ای گه میران

بیچاره پور آدم!

با عَرَق، از بدبویان

بیچاره پور آدم!

سروده‌ی محمد امین امیدی در 8 آذر 1404. برگرفته از حکمت 419 نهج‌البلاغه.