بی‌نیازی

هرگز این چشم‌های پاکت را، مفِکن در تلاطم دنیا

زانچه شد سهم مردم دیگر، بهر تو تیرگی است دونِ ضیا

مال و فرزند و زینت دنیا، مایه‌ی امتحان‌شان باشد

آنچه الله نصیب تو سازد، برتر است از هزار رنگ و ریا

آنکه بی‌اعتنا به دنیا و فخر و ناز مُزَوّران باشد

خود توانگر به فضل ربانی است، با عفافی عجین شده به حیا

سروده‌ی محمد امین امیدی در 22 شهریور 1404. برگرفته از حکمت 342 نهج‌البلاغه.