ترس و شرم و وقت تنگ

ترس بی‌جا نا امیدی را برایت آورَد

آنچه را که می‌توانی نیز از دستت برَد

شرمِ بی‌جا نیز محرومت کند از نعمتی

که چو کوثر باشدت سرچشمه‌ی هر رحمتی

وقتِ تنگِ ما ندارد جا برای شرم و بیم

منقضی گردد زمان چون ابرِ جنبان از نسیم

سروده‌ی محمد امین امیدی در 30 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 21 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.