توحید و عدل

ذات خدا به وهم نگنجد، عزیزِ دل!

زاییده‌ ات ز ذهن بمانَد همی به گِل

مخلوقِ فکرِ تو به چه رو رو کنَد به ذات؟

ذاتِ خدا برون روَد از حدِ مُدرَکات

سنگِ بنای عالَمِ هستی عدالت است

نیکو خدای ما نه سزاوار تهمت است

هرکس بوَد هماره گرو بهر آنچه کِشت

روز جزا قرین بوَدَش، نیک یا که زشت

سروده‌ی محمد امین امیدی در 29 دی 1404. برگرفته از حکمت 470 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.