حال

مکن انده روز آینده را، اضافه به غم‌های امروز خویش

مکن رنجه جان سبکباره را، به ترس از حوادث که آید به پیش

اگر هم ز آینده سهمی بری، تو روزی بیابی ز رب کریم

وگرنه چه سودی بیابی از آنک، دلت را برای عدم کرده ریش؟

سروده‌ی محمد امین امیدی در 5 مرداد 1404. برگرفته از حکمت 267 نهج‌البلاغه.