حب دنیا

حب دنیا گر خورَد پیوند با قلبش شود

مبتلا بر سه گرفتاری که دائم با وی اند

اندهی که هرگز از آن می‌نباشد او جدا

حرص و سیری‌ناپذیری که صفای دل برند

آرزوهایی که هرگز نیست آن را انتها

و رساندن‌شان به فرجامی نه ممکن می‌شوند

سروده‌ی محمد امین امیدی در 8 تیر 1404. برگرفته از حکمت 228 نهج‌البلاغه.