در سایه‌ی خوبان

گر بار گناهانم، اندوه به دل افزود

با ذکر و نمازم گشت دادار ز من خشنود

در رکعت آغازین، از خود گله بنمودم

در خوان کریمانه تَر دامن و بی‌سودم

در رکعت دوم شد، دل محو جمال دوست

هرچند که بد باشم، خوبی همگی در اوست

مستیم و خراباتی، آلوده و گستاخیم

هرچند که بی‌نوریم، در سایه‌ی خوبانیم

سروده‌ی محمد امین امیدی در 29 مرداد 1404. برگرفته از حکمت299 نهج‌البلاغه.