دعوت به تقوا

مردمان! بپرهیزید از خدا به تقوایی

که نجاتتان باشد از عذاب فردایی

خلقتان مگر بوده است پوچ و بی‌هدف که اکنون

گشته بهر عیاشی غافل و به کل مجنون؟

یا رهایتان کردند در جهان به بیهوده

تا سخن همی‌رانید از دهان نسنجیده؟

این جهانِ دنیایی که به چشم تان زیبا است

کی شود بَدَل بهر آخرت که پابرجاست؟

خود عجب که دنیا تان در دو دیده خوشتر شد

آخرت که جاوید است پیش تان چو منکر شد

آنکه در همین دنیا با خوشی برادر شد

با کِهان عُقبایی او کجا برابر شد؟

سروده‌ی محمد امین امیدی در 19 مهر 1404. برگرفته از حکمت 370 نهج‌البلاغه.