دلیل آفرینش دنیا

دنیا برای خویش نپوشد لباسِ هست

از نیست از برای جهانِ دگر گسست

از زیب و زیور دو سه روزه در این جهان

هرگز مخور فریب که زودا رود ز دست

خوش باد حال آنکه دل از این جهان بکند

پیش از فنای تن و سقوطش به خاک پست

از جام معرفت ز کلام امیرِ دل

قلب و سَرِ «امین» بشود شادمان و مست

سروده‌ی محمد امین امیدی در 22 دی 1404. برگرفته از حکمت 463 نهج‌البلاغه.