روزگار سخت

روزگاری خواهد آمد که در آن

رنج‌های مردمان گردد عیان

آنکه دارا است از مالِ جهان

می‌کند آن را ز محرومان نهان

لیک یزدان خواست از او عکس آن

که ببخشد مالِ افزون را روان

گفت یزدان به جمیع مردمان

مبرید از یاد، فضلِ بین‌تان

لیک دل‌ها در حجاب و تیره شد

سروَرانِ خلق شد جمعِ خسان

مردمان نیک، خوار و گوشه‌گیر

گشته اند از بیمِ این نا محرمان

جنسِ پر ارزش ز دستِ هر فقیر

می‌خرند ارزان ز حرصِ قلب‌شان

از چنین پَستی، رسولِ نازنین

نهی می‌فرمود با نیکو بیان

جز نگون‌بختی چه باشد حاصلِ

آنکه شد از دینِ پیغمبر، رَمان؟

سروده‌ی محمد امین امیدی در 27 دی 1404. برگرفته از حکمت 468 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.