رو کردن و پشت کردن دنیا

دنیا چو رو کند به کسی تا شود چو زیب

خوبیِ دیگران شودش بهره و نصیب

دنیا چو پشت کند گاه، بر کسی

هر نیکی اش به منظرِ ناکس شود خَسی

احمق بوَد هر آنکه شود خوش به این جهان

دل را به حق سپار و ز مکرِ جهان رهان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 18 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 9 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.