سنجیده‌گویی

به هنگام سکوتِ تو، سخن بهر تو در بند است

چو مُهر از لب گشایی، واژگونه این فرآیند است

زبان، گنج درونت را به آنی می بسازد فاش

سزد کاین گنج باطن دور مانَد از کف قَلّاش

ز حفظ مال در رنجی، سخن‌هایت نمی‌سنجی

بدان که مال، بی‌ارزش بوَد پیش چنین گنجی

بسا گفتار شری که ز نعمت‌ها همی کاهد

بسا یاوه سَرایی‌ها کز آن رنج و بلا زاید

سروده‌ی محمد امین امیدی در 30 مهر 1404. برگرفته از حکمت 381 نهج‌البلاغه.