شوخی

شوخیِ به جا و پاک، خیر است

مطلوب به وقت گشت و سیر است

شوخی رکیک و نا به جا لیک

باشد چو عذاب و قهرِ نزدیک

شوخی قبیح چون بکردی

بخشی ز خِرَد برون فکندی

چون دور شوی ز عقل و رایت

جهلت به برون کند سرایت

سروده ی محمد امین امیدی در ۹ دی ۱۴۰۴. برگرفته از حکمت ۴۵۰ نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.