شکر نعمت‌ها

چون که ایزد نعمتی را داده است

شکرِ آن را هم ز نعمت زاده است

شکر را کس گر به جانش پروراند

نعمتش را حق فزود و شاد ماند

شکر را گر او تباه و خوار کرد

نعمتش را حق زدود و تار کرد

شکر را در قلب و کام و کارها

ساز جاری تا رَوَد انکارها

شکرِ دل، خشنودی از نعمت بوَد

بر زبان جاری شود، رحمت بوَد

چون که نعمت را به حق گیری به کار

نعمتِ ایزد به حق آید به بار

سروده‌ی محمد امین امیدی در 22 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 13 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.