صبر و درنگ

صبر و درنگ، همرهِ هم در نکویی اند

زاید ز کُنهِ این دو صفت، همتِ بلند

از همتِ بلند شود حالِ این جهان

نزد خدا و مردم او نیک و دل‌ستان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 19 دی 1404. برگرفته از حکمت 460 نهج‌البلاغه.