عقده

قلبش شده بود پر ز عقده

از خصم پیاپی او رمیده

کوشید زند به دشمن آسیب

آسیب بدید خود ز تأدیب

گویی که سَنان به خود فرو بُرد

شاید ز پی اش عدوی او مُرد

سروده‌ی محمد امین امیدی در 27 مرداد 1404. برگرفته از حکمت 296 نهج‌البلاغه.