عواملِ خواری

آز اگر در دلِ کس خو کُنَد

پَست شود در نظر نیک و بَد

رازِ دل اَر نزد همه رو کنی

خوار شوی، خوارِ همه، ای سَنی

آنکه زبانش به خِرَد شد امیر

خویشتنش هست به نزدش حقیر

آز و دهن‌لقی و ناحق‌سُخَن

خوار بسازند تو را از دهن

خالقِ تو داد به تو اختیار

تا نشوی از سخنِ خویش، خوار

سروده‌ی محمد امین امیدی در 11 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 2 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.