غفلت‌شکنی

ای اسیران آرزو و طمع

برهانید گوشتان ز صَبَع

تا صدای خطر همی شنوید

از خیالات خام خود برهید

آنکه را این جهان بوَد چو پناه

جز ز وحشت نمی‌شود آگاه

وحشت له شدن چو میش جوان

زیر دندان تیز و سخت ددان

بهر که این جهان پر ز خروش

دفعِ دائم کند وُرا ز عَدوش؟

مردمان! جز شما کسی نبوَد

که بپیراید از شما همه بَد

خود به تَأدیب خویش پردازید

از بدی‌های خود بپرهیزید

سروده‌ی محمد امین امیدی در 8 مهر 1404. برگرفته از حکمت 359 نهج‌البلاغه.