غنیمت زیرکان

خداوند پاک و بری از کمی

اطاعت ز خود را کند مرهمی

که خسران شود سودِ محضِ کلان

به دست نکویان و صاحب‌دلان

کجا بهره یابند درماندگان؟

ز پوچی به شهوت شتابندگان

ز غفلت به هرزه و یاوه خوشان

به دوزخ رونده کشان بر کشان

غنیمت نشد سهم واماندگان

همه شد نصیب خدا بندگان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 12 شهریور 1404. برگرفته از حکمت 331 نهج‌البلاغه.