غیبت، صفت ناتوان‌ها

چه حقیر و ذلیل شد آنکه، پشت دیگر کسان بگوید بد

از تقابل به روی او عاجز، از قفا خواهدش به جنگ آید

غیبت‌آلوده است دل‌هامان، از تباهی شده است بی‌سامان

از خدا مغفرت همی‌جوییم، که شود قلب‌مان از او درمان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 20 دی 1404. برگرفته از حکمت 461 نهج‌البلاغه.