فضل

حتی اگر خدای یگانه و بی‌نیاز، بهر گناه وعده‌ی آتش نداده بود

ترک گناه کماکان فریضه بود، از بهر شکر آنچه ز فضلش گشوده بود

بی آنکه من زبان بگشایم به ذکر او، شد نعمتش به لطف نهانی ملازمم

بی آنکه دست من بشود سوی او دراز، دریای رحمتش به وجودم رسیده بود

سروده‌ی محمد امین امیدی در 22 مرداد 1404. برگرفته از حکمت 290 نهج‌البلاغه.