معیارِ معرفت

رها کرد، بی‌معرفت، آب و نان

کَزان روزه یابد ثوابِ جَنان

ولی بهره اش جز تهی‌اِشکَمی

نباشد که کرده است هر اِستَمی

شبانی رود ظاهراً در نماز

به دل نیست آگه ز دانای راز

به بی‌خوابی و رنج افتاده است

ولی بهره ای را نگیرد به دست

خوشا عارفانِ ولایت‌مدار

که غرق اند در ذکرِ پروردگار

که در خواب هم قلبِ بیدارشان

دهد راهِ حق را به ایشان نشان

بوَد برتر از روزه، اِفطارشان

که از بهرِ حق است هر کارشان

سروده‌ی محمد امین امیدی در 2 تیر 1405. برگرفته از حکمت 145 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.