مناجات باران

خدایا ابرهای رام خود را، بباران بر تنِ خشکِ زمین‌ها

نیاور ابرهای سرکشی را، که آسیب آورَد بر ما چو مین‌ها

گناهانی بَرَد بارانِ رحمت، برون آرَد تباهی از کمین‌ها

ببخشا از سرِ لطفت خطامان، نگر شرم و خجالت بر جَبین‌ها

سروده‌ی محمد امین امیدی در 1 بهمن 1404. برگرفته از حکمت 472 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.