میل‌های بی‌انتها

حرص و میلِ دو گونه از مردم

هست بسیار و نیست آن را دُم

آنکه خواهان کسب دانش شد

وانکه دنیاپرستِ فاحش شد

راهِ دانش نهایتش پنهان

عشقِ دنیا کند وُرا زندان

مانده او دائماً به حبس ابد

تا به روزی که از جهان بپرد

سروده‌ی محمد امین امیدی در 16 دی 1404. برگرفته از حکمت 457 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.