نفرین

قلب تو، تیره، همچو خَرسَنگ است

ذاتِ تو، پُر ز مکر و نیرنگ است

این سخن‌های پوچِ ناحقّت

عامل تفرقه و یا جنگ است

رأسِ فتنه به دست تو بر پاست

پای تو در مسیر حق لَنگ است

ظاهرت ناتراز و پر نقص است

باطنت همچو دیو از ننگ است

زآه من قبر تو بوَد بی‌نور

از گنه جایگاه تو تنگ است

سروده‌ی محمد امین امیدی در 23 دی 1404.