همراهی دانش

دانش به عمل بند است

بهر عملت پند است

آنکس که بداند نیک

کارش سره چون قند است

آواز بلندِ علم

بر کارِ تنومند است

پاسخ شنود از کار

دنیا گل و لبخند است

گر پاسخِ او ندهد

روزش سیه و گند است

دانش برود از وی

بیهوده چو ترفند است

سروده‌ی محمد امین امیدی در 15 مهر 1404. برگرفته از حکمت 366 نهج‌البلاغه.