پرهیز از بیهوده‌گویی

سخن از آنچه آگه نیستی هرگز مران ای دل

که از گفتار باطل پای تو مانَد همی در گِل

هر آن چیزی که می‌دانی نباشد لایق گفتن

بسا گفتار بی جایَت شود مایه‌ی بر‌آشفتن

ز گفتار نسنجیده بزاید غیبت و تهمت

و یا با هتک حرمت‌ها بگیرد از کسی فرصت

و آیا آنکه سبب‌ساز ریا و سُمعه باشد آن

که خواهی ثبت گردد نیکی ات در دیده و اَذهان

ز هر عضوی ز اعضایت بدی یا نیکی ای زاید

نکویی یا بدی‌هایش خدای تو همی داند

زبان هم عضو تو باشد که باشی بهر آن مسئول

اگر گفتار نیکو بر زبان آری بوَد مقبول

سخن‌های بد و یاوه بوَد مغضوب درگاهش

از آن‌ها دور کن خود را که مانی دور از آتش

سروده‌ی محمد امین امیدی در 1 آبان 1404. برگرفته از حکمت 382 نهج‌البلاغه.