گشایش

چو رنجم می‌شود افزون، طبیبان سوی من آیند

ز رنجوری من خواهند کاهند و نمی‌تانند

چو این دردم ز دل خیزد، ثبات تن فرو ریزد

و جان نازک‌آرایم به بیرون می‌رود از بند

بگردد نور دل افزون، زداید ناله و افسون

ز حکمت دل شود مشحون، و آید بر لبم لبخند

امین اینسان به وجد آید به شادی واژه آراید

به شعری نو بیفشاند به دل‌ها پند همچون قند

سروده‌ی محمد امین امیدی در 9 مهر 1404.