گوهر آبرو

آبرو گوهری است بی بدلی

که تباهش کند ورا جدلی

مفکن گوهرت به چاهِ جدل

که بوَد گندناک و پُر زُبُلی

ز جدل تیره شد دلت آن طور

که از آن روز حشر پا به گِلی

سروده‌ی محمد امین امیدی در 11 مهر 1404. برگرفته از حکمت 362 نهج‌البلاغه.