یاران حق

شنو از علی وصف یاران حق

که بردند از همگنان‌شان سَبَق

به بطن جهان، چشمِ دل دوخته

نه بر ظاهرش بال و پر سوخته

بدن‌شان به طاعت بپرداخته

ز فانی بقا را همی ساخته

بکشتند عشقِ هوا از درون

مبادا کُشَدشان چو ذبحی زبون

هر آنچه به روزی کُنَد ترک‌شان

وداعی بگفتند از درک‌شان

دگر مردمان در فزون‌خواهی اند

ز دنیا، و ایشان به حق راضی اند

متاعِ جهان نزدشان اندک است

که از دستِ مردم به زودی بجَست

دگر مردمان دوست‌دارِ حرام

و ایشان شدند دشمنِ این مرام

دگر مردمان از عبادت نُفور

و ایشان بجویند طاعت به فور

کتاب خدا را به دل داشته

به اوصافِ نیکوش آراسته

کتاب خدا را عَلَم ساخته

به حکم خدا جمله برخاسته

همه‌ی آرزوشان روانه به اوست

امیدی ندارند بر غیر دوست

همه‌ی ترس‌شان از عذاب خداست

درون‌شان ز هر ترسِ دیگر جداست

سروده‌ی محمد امین امیدی  در 21 آذر 1404. برگرفته از حکمت 432 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی در وب‌سایت اهل‌البیت.