دوستیِ راستین

دوستارانِ حقیقی را سه خوی

بارِز است، اینگونه آن‌ها را بجوی

در سه موقِف، دوستی را حافظ اند

خیرشان باشد فزون از چون و چند

یک، زمانی که شود یارش نگون

در پریشان‌حالیِ دنیای دون

دو، زمانی کز نگاهش غایب است

حافظِ حقَّش و سویش راغِب است

سه، به هنگامِ وفاتِ یارِ خویش

یادِ او را زنده دارد، بیش و بیش

سروده‌ی محمد امین امیدی در 22 خرداد 1405. برگرفته از حکمت 134 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.