ندای فرشته

به هر صبحی ندا بِدْهَد فرشته

به انسان‌های از گِل‌ها سرشته

بزایید آدمی کآخِر بمیرد

به گِرد آرید مالی که نمانَد

بسازید آن بنایی که بریزد

بجویید آن خیالی که نپاید

به رنج اُفتید بهر فانی و پوچ

در آخر کرده اید از این جهان، کوچ

همه اَعمال‌تان نابود گردد

به جز خیری که تار و پود گردد

سروده‌ی محمد امین امیدی در 20 خرداد 1405. برگرفته از حکمت 132 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.