گذرگاه

دنیا گذرگه است، نه منزلگهِ ابد

هرکس به ناگزیر، جدا زین گذر شود

یا نفسِ خود فروشد و آن را کُنَد تباه

یا نفسِ خود خَرَد و رها سازدش ز چاه

سروده‌ی محمد امین امیدی در 21 خرداد 1405. برگرفته از حکمت 133 نهج‌البلاغه و شرح آیت‌الله مکارم شیرازی بر آن.