«سالگرد حماسه دوازده‌روزه؛ میثاق ملی ایران در پاسداری از عزت، امنیت و استقلال»

بسم الله الرحمن الرحیم

ملت بزرگ، شریف، مقاوم و سرافراز ایران

خانواده های معظم و داغدار شهدا

فرماندهان، دانشمندان، ایثارگران، جانبازان، امدادگران، فعالان رسانه ای، نیروهای مسلح و همه مردمان نجیب و استوار این سرزمین

امروز در نخستین سالگرد یکی از تلخ ترین، پرحادثه ترین و در عین حال افتخارآمیزترین مقاطع تاریخ معاصر ایران ایستاده ایم؛ سالگرد جنگ دوازده روزه ای که در آن، بار دیگر حقیقت روشن شد، معیارها عیان گشت، و دشمنان این ملت، ماهیت واقعی خود را در برابر چشم جهانیان به نمایش گذاشتند. این روز، تنها یادآور روزهای آتش، خون، آوار و اندوه نیست؛ بلکه یادآور شکوه مقاومت، بلوغ ملی، همبستگی تاریخی، و تبلور هویت ایرانی اسلامی در برابر تجاوز، ترور و بی ثبات سازی است.

این پیام، نه فقط یک یادبود رسمی، بلکه عهدی ملی و اخلاقی است؛ عهدی با خون پاک شهیدان، با اشک مادران و پدران داغدار، با صلابت خانواده هایی که عزیزان خود را در راه عزت، امنیت، استقلال و پیشرفت ایران تقدیم کردند، و با نسل هایی که باید بدانند این امنیت، این آرامش، و این اقتدار، به بهای جان انسان های بزرگی به دست آمده است که هر یک، ستاره ای در آسمان افتخار این ملت شدند.

در آن روزهای دشوار، هنگامی که آتش تجاوز دشمن بر خانه ها، مراکز علمی، تاسیسات حیاتی، مواضع دفاعی و زیرساخت های کشور فرو می ریخت، ایران نه فروپاشید و نه به زانو درآمد. برعکس، ایران ایستاد. ملت ایستاد. نیروهای مسلح ایستادند. فرماندهان جان بر کف ایستادند. دانشمندان و نخبگان علمی ایستادند. پزشکان، پرستاران، نیروهای امدادی، خبرنگاران، آتش نشانان، کارکنان خدمات شهری، مدیران، و مردم عادی در هر کوچه و شهر و روستا ایستادند و نشان دادند که ایران تنها یک جغرافیا نیست؛ ایران یک اراده است، یک ایمان است، یک تمدن است، و یک ملت است که در سخت ترین لحظات، خود را با شکوهی بیشتر بازمی آفریند.

در این سالگرد، پیش از هر چیز، با قلبی سرشار از احترام و اندوه، به پیشگاه ارواح مطهر فرماندهان شهید، دانشمندان هسته ای شهید، نیروهای نظامی و امنیتی شهید، زنان و مردان غیرنظامی شهید، کودکان معصوم شهید، و همه قربانیان بی گناه این جنگ تحمیلی و نابرابر، ادای احترام می کنیم. آنان که در اثر تجاوز خصمانه و اقدامات جنایتکارانه، از میان ما رفتند، اما نامشان در حافظه ملی این سرزمین جاودانه شد. خون آنان نه تنها بر زمین نماند، بلکه به پیمان ملی برای حفظ عزت، پیشرفت، دفاع از حق و پاسداری از استقلال تبدیل شد.

فرماندهان شهید ما، تنها نظامیانی در میدان نبودند؛ آنان معماران امنیت ملی، نگهبانان مرزهای عزت، و سرمایه های فکری و عملی یک ملت بودند. آنان با ایمان، تدبیر، شجاعت و مسئولیت شناسی، سنگرهای امنیت این کشور را برپا نگاه داشتند و سرانجام، در راه انجام وظیفه، به بالاترین درجه فداکاری رسیدند. یادشان نه صرفا در قاب عکس ها، بلکه در هر نفس آرام این ملت، در هر تصمیم مقتدرانه، و در هر گام استوار برای دفاع از کشور، زنده و جاری است.

دانشمندان هسته ای شهید نیز، نماد روشن و درخشان ایرانی بودند که دانش را نه برای انحصار، بلکه برای اقتدار ملی، برای استقلال علمی، برای امنیت نسل ها و برای اعتلای کشور به کار گرفتند. آنان در آزمایشگاه ها و مراکز علمی، همان قدر مجاهد بودند که رزمندگان در میدان. دشمن، از علم هراسان بود؛ زیرا می دانست ملتی که در علم به قله برسد، در سیاست و امنیت نیز اسیر نخواهد ماند. شهادت آنان سندی دیگر بر این حقیقت است که ایران را نه با بمب و ترور، بلکه با کار، پژوهش، ایمان و دانش می توان ساخت و نگه داشت.

و در کنار این عزیزان، نام و یاد غیرنظامیان شهید، همواره در صدر این یادبود خواهد ماند. مردمی که تنها گناهشان زندگی در سرزمینی مستقل و سربلند بود. کودکانی که فرصت نیافتند رویاهایشان را کامل کنند، مادرانی که در میان آشوب و اضطراب، فرزندان خود را در آغوش کشیدند، پدرانی که برای حفظ زندگی خانواده شان تلاش کردند، و سالمندانی که با صبر و وقار، سنگینی این روزها را بر دوش کشیدند. هیچ واژه ای توان توصیف عمق این فاجعه انسانی را ندارد. تنها می توان با صداقت گفت: درد آنان، درد ایران است؛ و یاد آنان، امانتی است بر دوش همه ما.

در این سالگرد، باید با صراحت و مسئولیت پذیری گفت که جنگ دوازده روزه صرفا یک رویداد نظامی نبود، بلکه آزمونی بزرگ برای اراده یک ملت بود. در آن روزها، دشمن می خواست سه چیز را هدف قرار دهد: امنیت، اعتماد و امید. می خواست القا کند که می تواند با ضربه ناگهانی، بنیان های ملی را متزلزل کند. اما ملت ایران، با وقاری مثال زدنی، این نقشه را خنثی کرد. نه تنها امنیت ملی از هم نپاشید، بلکه انسجام ملی تقویت شد. نه تنها اعتماد عمومی فرونریخت، بلکه اعتماد به توان داخلی، به مدیریت بحران، به نیروهای دفاعی و به روحیه ملی، ژرف تر شد. و نه تنها امید خاموش نشد، بلکه امید به آینده ای مستقل تر، دانش بنیان تر و مقتدرتر، روشن تر از همیشه در دل مردم شعله ور شد.

همبستگی ملت عظیم الشأن ایران در آن روزها، جلوه ای بی بدیل از وحدت بود. از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، از کلان شهرها تا روستاها، از مراکز علمی تا خطوط مقدم امداد و پشتیبانی، از خانواده های شهدا تا نسل جوان، از فعالان فرهنگی تا کارگران و تولیدکنندگان، همه و همه در یک پیام مشترک هم صدا شدند: ایران تنها نیست، ایران نمی شکند، و ایران از خاک، جان، ایمان و آینده اش دفاع خواهد کرد. این همبستگی، محصول یک لحظه احساسی نبود؛ ریشه در تاریخ، فرهنگ، مذهب، هویت ملی و تجربه تمدنی این سرزمین داشت. هرگاه دشمن گمان کرد که می تواند با فشار، ملت ایران را پراکنده کند، همان لحظه بود که ایران به صورت طبیعی و تاریخی، متحدتر از پیش شد.

در برابر چنین حماسه ای، وظیفه مسئولان و نخبگان، نه صرفا برگزاری مراسم یادبود، بلکه تبدیل یاد شهدا به برنامه، به سیاست، به ساختار و به آینده است. نخستین وظیفه ما، حفظ حقیقت است. باید حقیقت جنگ، حقیقت تجاوز، حقیقت جنایت، و حقیقت مقاومت را بی پیرایه و مستند به نسل های بعد منتقل کنیم. تحریف تاریخ، خیانت به خون شهداست. فراموشی، ظلمی دوباره بر قربانیان است. بنابراین، ثبت دقیق روایت این جنگ، روایت رنج ها و رشادت ها، وظیفه ای ملی، فرهنگی و آموزشی است.

وظیفه دوم، تقویت قدرت ملی در همه ابعاد است. امروز بیش از هر زمان دیگر باید فهمید که امنیت پایدار، تنها با آمادگی دفاعی حاصل نمی شود؛ بلکه به ترکیب هوشمندانه ای از قدرت نظامی، انسجام اجتماعی، سلامت اقتصادی، پیشرفت علمی، عدالت مدیریتی، تاب آوری زیرساختی، و اعتماد عمومی نیاز دارد. تجربه آن جنگ نشان داد که هر نقطه ضعف در زیرساخت، هر شکاف در مدیریت، هر تاخیر در تصمیم گیری، و هر کاستی در ارتباط با مردم، می تواند هزینه ای سنگین بر کشور تحمیل کند. از این رو، اقتدار ملی باید در یک منظومه جامع دیده شود: از تولید قدرت دفاعی و بازدارندگی، تا تقویت اقتصاد مقاوم، تا توسعه فناوری های راهبردی، تا آموزش عمومی برای مدیریت بحران، تا ارتقای هماهنگی میان نهادها.

وظیفه سوم، مراقبت از خانواده های شهدا و آسیب دیدگان است. هیچ مراسمی، هیچ سخنرانی ای، هیچ قاب رسانه ای ای نمی تواند جای خالی عزیزان از دست رفته را پر کند؛ اما می تواند نشان دهد که ملت، صاحبان این داغ ها را فراموش نکرده است. خانواده شهدا، صرفا خانواده هایی عزادار نیستند؛ آنان ستون های صبر و شرافت این کشورند. باید شأن، حرمت، نیازها، کرامت و آینده آنان با حساسیت کامل دیده شود. حمایت از آنان نه یک اقدام تشریفاتی، بلکه یک تکلیف قطعی و دائمی است. همچنین بازماندگان این حادثه، چه جسمی و چه روحی، نیازمند رسیدگی دقیق، حرفه ای و مداوم اند. زخم جنگ تنها بر تن نیست؛ بر جان، بر حافظه، بر معیشت و بر آرامش نیز هست.

وظیفه چهارم، تقویت جبهه دیپلماسی و روایت سازی بین المللی است. ایران باید با صدایی رسا، مستند، منطقی و مقتدر، حقیقت آنچه بر این ملت گذشت را برای افکار عمومی جهان بیان کند. باید روشن شود که قربانی واقعی تجاوز، مردم بودند؛ خانواده ها بودند؛ دانشمندان بودند؛ کودکان بودند؛ و ملتی بود که فقط به حق خود برای زندگی، استقلال و پیشرفت وفادار مانده بود. در جهان امروز، جنگ فقط در میدان نظامی تعیین نمی شود؛ در میدان رسانه، حقوق بین الملل، افکار عمومی و حافظه جمعی نیز تعیین می شود. بنابراین، روایت درست از این جنگ، بخشی از دفاع ملی است.

امروز همچنین باید با صداقت به آینده نگاه کنیم. آینده ایران باید بر سه ستون استوار شود: امنیت، پیشرفت و عدالت. امنیت بدون پیشرفت، به رکود می انجامد. پیشرفت بدون عدالت، پایدار نمی ماند. و عدالت بدون امنیت، به نتیجه نمی رسد. شهدای ما در حقیقت برای همین آینده جان دادند؛ آینده ای که در آن ایران نه وابسته باشد، نه تحقیر شود، نه از مسیر علمی و اقتصادی خود منحرف گردد، و نه در برابر تهدیدهای بیرونی و درونی، دچار تزلزل شود. آنان برای روزی جان دادند که این ملت بتواند با اقتدار، بر سرنوشت خویش حاکم باشد.

ما باید از این سالگرد، تنها احساس غم و افتخار نسازیم؛ بلکه مسئولیت بسازیم. مسئولیت برای دانشگاه ها، برای صنایع دفاعی، برای رسانه ها، برای نظام آموزشی، برای نهادهای فرهنگی، برای دولت، برای مجلس، برای قوه قضائیه، برای نیروهای مسلح، و برای تک تک شهروندان. هر ایرانی، در هر جایگاه، سهمی در صیانت از نتیجه خون شهدا دارد. معلمی که دانش آموزان را با حقیقت تاریخ آشنا می کند، استاد دانشگاهی که پژوهش ملی را تقویت می کند، خبرنگاری که روایت دقیق و منصفانه می سازد، کارگری که چرخ تولید را می چرخاند، پزشکی که جان مجروحان را نجات می دهد، و سربازی که در مرز ایستاده است، همه در یک منظومه واحد خدمت قرار دارند. اینجاست که شهدا زنده می شوند؛ در عمل ما، در مسئولیت ما، در انصاف ما، در شجاعت ما و در وفاداری ما به ایران.

در این میان، نباید فراموش کرد که جنگ دوازده روزه، یک بار دیگر نشان داد دشمن از وحدت ایران می ترسد. دشمن از آن می ترسد که مردم، فارغ از گرایش های سیاسی، اختلاف نظرها و سلایق متنوع، بر سر اصل ایران متحد شوند. این وحدت، نباید تنها در روز خطر دیده شود؛ باید به یک فرهنگ دائمی تبدیل شود. نقد، مطالبه گری، رقابت سیاسی و تفاوت دیدگاه، در جای خود مشروع و لازم است؛ اما همه اینها باید زیر چتر منافع ملی و احترام به تمامیت ایران معنا پیدا کند. ما از آن روزها آموختیم که در برابر تهدید بیرونی، اختلافات داخلی باید کوچک شود و منافع ملت باید بزرگ بماند.

بی تردید، برخی زخم ها هرگز به طور کامل التیام نمی یابند. هیچ سالگردی نمی تواند اشک مادر شهید را از میان ببرد یا خلأ حضور پدر، فرزند، همسر یا برادر را جبران کند. اما تاریخ گواهی می دهد که ملت هایی که رنج را به آگاهی، آگاهی را به اراده، و اراده را به اقدام تبدیل می کنند، شکست ناپذیر می شوند. ایران نیز از همین جنس ملت هاست. ملتی که در طول قرن ها، با تهاجم، تحریم، فتنه، کودتا، ترور و جنگ روبه رو شده، اما نه هویت خود را باخته و نه مأیوس شده است. این استمرار، همان سرمایه تمدنی ایران است.

در پایان، با نهایت احترام و خشوع، بار دیگر بر دستان خانواده های شهدا بوسه می زنیم، به جانبازان و ایثارگران درود می فرستیم، از نیروهای مسلح و امنیتی کشور قدردانی می کنیم، از دانشمندان و پژوهشگران این مرز و بوم تجلیل می نماییم، و از ملت بزرگ ایران برای صبر، هوشیاری، شرافت و همبستگی اش سپاسگزاری می کنیم. آینده این سرزمین، به برکت خون شهیدان و همت زندگان، روشن تر از همیشه خواهد بود.

ما عهد می کنیم که یاد شهدا را به فراموشی نسپاریم

ما عهد می کنیم که امنیت و عزت ایران را پاس بداریم

ما عهد می کنیم که راه علم، عدالت، پیشرفت و استقلال را با قدرت ادامه دهیم

و ما عهد می کنیم که در برابر هر تجاوز، هر تحقیر، هر ترور و هر تهدید، یک صدا و استوار بایستیم.

سلام و درود خدا بر ارواح طیبه شهدای جنگ دوازده روزه

سلام و درود خدا بر ملت بزرگ ایران

سلام و درود خدا بر ایران سربلند، مقاوم و جاودانه.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

کیارش قادری

۱۴۰۵/۰۳/۲۳

۱۴۴۷/۱۲/۲۷

کانال ایتا رسانه اندیشه روشن:

https://eitaa.com/AndisheRoshann