https://virgool.io/Corner/feed گوشه‌های فوتبال fa 2026-04-15 06:55:50 https://files.virgool.io/upload/publication/htplks4piept/atwl1y.png https://virgool.io/Corner https://virgool.io/Corner/%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B1-%DA%86%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D9%82%DB%8C%DA%86%DB%8C%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D8%AF-otqiu2nkjty8 خیلی‌ها معتقدند خوب فوتبال بازی کردن بیشتر از بردن بازی،به معنای نشان دادن توانایی‌ها است. به همین دلیل تیم‌ها و بازیکنانی که نمایشی بازی می‌کنند و گل‌های پرشمار و زیبا می‌زنند هواداران زیادی دارند. بازیکنان زیادی به این واسطه شناخته‌شده و در یاد مانده‌اند که تعداد زیادی از آن‌ها متولد آمریکای جنوبی بوده‌اند.در سال‌های ابتدایی قرن بیستم، مردم آمریکای جنوبی قوانین و روش‌های بازی فوتبال بریتانیایی را پذیرفته بودند اما بدون این که تحت تاثیر ایده‌ال‌های مسیحیت عضلانی باشند، به سبکی کاملا متفاوت از بریتانیایی‌ها بازی می‌کردند. ابتکار فردی به عنصر کلیدی بازی تبدیل شد و گامبه‌تا (به معنای دریبل کردن و پیش رفتن) فرهنگ غالب فوتبال در آمریکای جنوبی شد. در آرژانتین و اوروگوئه مردم داستانی از بازیکنی افسانه‌ای دارند که بعد از عبور از بین چند بازیکن و گل زدن، رد پاهایش را محو می‌کند تا کسی متوجه نشود او چطور حرکت کرد و به گل رسید. اهمیت خلاقیت آن‌قدر زیاد شد که برخی بازیکنان به عنوان مخترع یک حرکت یا مهارت قدر داشته می‌شدند.در آرژانتین پدرو کالومینو (Pedro Calomino) به عنوان اولین کسی که ضربه قیچی برگردان زده است شناخته می‌شود. اما برخی اعتقاد دارند قبل از او، در سال های پایانی قرن ۱۹، کسانی در پرو این حرکت را انجام داده‌اند. گروه دیگری رامون اونزاگا (Ramón Unzaga) را مبتکر این حرکت می‌دادند. او این حرکت را اولین بار در سال ۱۹۱۴ انجام داده است. اونزاگا متولد بیلبائو بود و به شیلی مهاجرت کرده بود. شاید به همین دلیل است که در کشورهای اسپانیایی‌زبان به این حرکت Chilena گفته می‌شود. البته دیوید آریانو (David Arellano) فوتبالیست شیلیایی که در سفر به اسپانیا در ۱۹۲۰ به شناساندن این حرکت کمک کرد نیز در این مورد بی‌تاثیر نیست [۱].مجسمه رامون اونزاگا در تالکاهوانو شیلیلئونیداس (Leônidas)، بازیکن و گزارشگر برزیلی ادعا می‌کند که پترونیلیو د بریتو (Petronilho de Brito) کسی بوده که اولین بار ضربه قیچی برگردان را اجرا کرده است. اما عجیب‌ترین ادعا در این مورد از سوی داگ الیس (Doug Ellis) مدیر سابق استون‌ویلا است که می‌گوید خودش مخترع این حرکت بوده است. این در حالی است که او هیچ‌گاه در سطح بالا فوتبال بازی نکرده است و حتی به دنیا آمدن او نیز ۱۰ سال پس از اولین ضربه ثبت‌شده توسط اونزاگا بوده است [۱].مهم‌تر از این که چه کسی اولین بار این حرکت را اجرا کرده است، نقش خلاقیت و جنبه نمایشی فوتبال است که اجازه می‌دهد هر کسی بتواند به شیوه دلخواه خود بازی کند. جذابیت و پویایی که از فوتبال امروزی سراغ داریم هم وابسته به همین امر است.1- Jonathan Wilson, (2008), “Inverting The Pyramid: The History of Soccer Tactics" کرنر کرنر Mon, 29 Jun 2020 12:05:26 +0430 https://virgool.io/Corner/%DA%AF%D9%84%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D9%88%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86-zbcaedikbtrw وقتی بچه بودم، پدرم همیشه قضیه‌‌ی انگلیس رفتن ناصرالدین شاه رو با آب و تاب تعریف می‌کرد؛ که چه‌طور این شاه قاجار برای اولین بار فوتبال تماشا کرده. بازی اون‌قدر براش عجیب و غریب بوده که با تعجب پرسیده: چرا به هرکس یه توپ نمی‌دین تا همه یکی داشته باشن و این‌همه دنبال‌اش ندوند؟نمی‌تونیم بگیم فوتبال ربطی به جنسیت نداره. حتی اگه زن‌ها هم فوتبال بازی بکنند، فوتبال اساساً بازی خشن و مردانه‌ای تلقی می‌شه (اخیراً بعد از این‌که مگان راپینو خواستار برابری درآمد مردها و زن‌های فوتبالیست شد، همه به شدت موضع گرفتند که فوتبال زن‌ها اون‌قدر گردش مالی نداره و جذاب نیست که این همه براش حقوق بدیم. سرمایه، منطق‌اش رو درون مغزِ کارگر‌های روزمزدش فرو کرده). منطق مبارزه‌ای-مسابقه‌ای فوتبال قسمت عمده‌ای از فرهنگ مردسالاره که به درون لایه‌های پنهان فرهنگی جامعه‌ای متشکل از هر دو جنس نفوذ کرده (فوتبال بازی کردن باید توانایی فیزیکی اثبات شده‌ای داشته باشه). مردان باید بجنگند تا پیروز بشن تا جامعه آسوده باشه. فکر کنم آندره مالرو بود که می‌گفت هر سربازی که سرباز دشمن رو در جنگ می‌کشه دو نفر رو از بین می‌بره؛ اون سرباز و دختری که در قلبشه. این آنالوژیِ فوتبال و جنگ از جنبه‌هایی کاملاً واضح و مشخصه.فوتبال یه میدان گلادیاتوری مدرنه. بله قبول داریم که مثل جنگ گلادیاتورها خشن و از روی اجبار نیست (البته معروف‌ترین مثال این مورد بازی کردن رونالدو نازاریو توی فینال جام جهانی ۹۸ئه: بازیکن مصدوم بود ولی کمپانی نایکی سر قضیه‌ی اسپانسرینگ، تیم و مربی رو مجبور کردند تا با وجود مصدومیت بهش بازی بدند، رونالدو سال قبلش در ۲۱ سالگی به عنوان جوان‌ترین برنده‌ی توپ طلا جایزه رو کسب کرده بود.) ولی خشونت و استرس غریبی رو به تماشاگران یا حتی دنبال‌کنندگان نتایجش تحمیل می‌کنه (یادمون نمی‌ره تماشاگرانی رو که حین تماشای فوتبال در ورزشگاه یا خونه سکته کرده و مُرده‌ان). با وجود تماشاگرانی که در هر لحظه تیم‌شون رو تهییج می‌کنند تا هرچیزی که در چنته دارند رو کنند، نمی‌شه گفت این فقط یه مسابقه‌ی عادیه؛ چون توی هیچ ورزشی تماشاگر داشتن و حتی نقش تماشاگر بودن این‌قدر پراهمیت نیست. جهنم نوکمپ، آلیانز آرنا، اولدترافورد. بازیکن‌ها هرکاری می‌کنند تا تیم‌شون -یا خودشون- نبازند. مصدومیت‌ها و خشونت‌های بی‌مثل و مانند گاهاً دیده می‌شه (شکستن پای ادواردوی آرسنال، پارگی رباط صلیبی رونالدو نازاریو یا اخیراً شکستگی مچ پای آندره گومز که حتی بازیکن حریف بعد از دیدن بلائی که سرش آورده بود اشک ریخت و سرش رو برگردوند، از مثال‌هایی هستند که همیشه به یاد می‌مونند)، حتی مرگ در میدان مسابقه؛ لحظه‌ای که هیچ‌وقت فراموشم نمی‌شه، مرگ مارک ویویان فو در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۰۳ بود. یکی از دراماتیک‌ترین صحنه‌های تاریخ تصویربرداری مستقیم. ما مرگ رو از دریچه‌ی تلویزیون و به صورت زنده دیدیم. انگار فوتبال در اون لحظه به سینما ادای دین کرد. مرگ یکی از بازیگرانِ اصلیِ فیلم رو به صورت زنده نشون داد. ولی برخلاف فیلم که اندوه و غم رو حاکم می‌کنه -با این‌که می‌دونیم بازیگر واقعاً نمرده- در فوتبال تابلوی تعویض بالا می‌ره و شماره‌ی ۱۷ از زمین فوتبال و زمین زندگی بیرون می‌ره و بازی ادامه پیدا می‌کنه. انگار دیگه چیزی وجود نداره که فوتبال به صورت زنده اجراش نکرده باشه. این صحنه منو یاد عکس معروف فرانک کاپا می‌اندازه، گلوله خوردن و مرگ یه سرباز؛ اسلحه از دستِ سرباز میوفته و در جایی بین زندگی و مرگ تصویرش ثبت می‌شه، اما عجیب اینه که بعدها گفته شد این عکس یه صحنه‌سازی بوده و عکاس در اون لحظه‌ی اتفاقی اون‌جا نبوده. با این حال مرگ مارک ویویان فوی کامرونی واقعی بود. واقعی‌ترین چیزی که فوتبال تا حالا به ما نشون داده.رابرت کاپا: سرباز در حال مرگویژگی زنانه یعنی قرار نیست هر جنبه‌ای از زندگی ما تبدیل به یه مسابقه‌ی خشن بشه. با دقیق‌شدن در فمینیسمی که توی ذهنمه به این جنبه‌های زنانه و طرز اشاعه‌شون فکر می‌کنم. به فرهنگی که خشونت و مسابقه و استرس و پیروزی این‌قدر مهم نباشه و اولین شرط هر بازی برای هرکس لذت بردن باشه. به هر کسی یه توپ بدند تا بدون هیچ خشونت و استرس مسابقه‌ای، باهاش بازی کنه. کرنر کرنر Sat, 20 Jun 2020 20:40:29 +0430 https://virgool.io/Corner/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%DB%8C%DA%A9-%D8%B4%D8%B9%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%88%D9%85%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D8%A8%D8%A7-%DA%AF%D9%84-w539qmfa96wk دروازه‌بان مغلوب شدهدفاع آخر بر زمین افتاده و صورتش را پوشاندههم‌تیمی‌اش زانو زده و با کلام و اشاره از او می‌خواهد که بلند شودو ناگهان چشمان پر از اشک را می‌بیندجمعیت تماشاگران، گویی می‌خواهد از سکوها سرریز شودتا دور گل‌زن را بگیرد، که برادرانش به آغوشش می‌پرندکمتر لحظه‌ای چنین شگفت استعشق، زیر آسمان به نمایش درمی‌آیددر مقابل چشمان آن‌که از نفرت می‌سوزددروازه‌بان دیگر، نزدیک دروازه دیگر استاما روح او در بدنش نیستاز سر لذت پشتک می‌زندو از دور بوسه می‌فرستدو می‌گوید که من هم در این جشن شریکم کرنر Yashar Javid Tue, 16 Jun 2020 19:12:17 +0430 https://virgool.io/Corner/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D9%81%D9%88%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%AF%D9%84%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA-ldubsw1bvlm5 عکس از Ian Beesleyبرای کسانی که فوتبال را دوست دارند واضح است که این بازی زیباست. اما خیلی از آن‌ها شاید نتوانند دلایل قانع‌کننده‌ای برای آن بیان کنند. پاول هونینگن-هاون، فیلسوف معاصر آلمانی در مقاله‌ای [۱] به این موضوع پرداخته است. او از چند دیدگاه برای پیدا کردن پاسخی به این سوال تلاش کرده است. از جمله جهان‌شمول بودن محبوبیت فوتبال؛ مولفه‌های اجتماعی-اقتصادی مثل سن، جنسیت و درآمد که در اکثر مطالعات علوم اجتماعی متغیرهای تاثیرگذار هستند در مورد علاقه به فوتبال بی‌معنا به نظر می‌آیند. فوتبال همچنین امکان تجمع و هم‌صدا شدن و ابراز هیجان در شرایط مختلف و در انواع جوامع و فرهنگ‌ها را هم فراهم می‌کند.متیو ا. کنت با تکیه بر فلسفه ارسطو، محبوبیت فوتبال را توجیه می‌کند [۲]. بدن و ذهن سالم و همچنین تفریح و فراغت که برای زندگی خوب مورد نیاز هستند، از طریق ورزش قابل دست‌یابی‌اند. از طرفی، هر رویداد ورزشی خوب یک درام است که از نظر ارسطو لذت بردن از آن طبیعی است. ارسطو برای اثری ارزش قائل است که بتواند احساسات پنهان مخاطب را برانگیخته کند و تجربه جدیدی از زندگی برای او رقم بزند. از نظر کنت، این ویژگی رویدادهای ورزشی، در مورد فوتبال بیشتر و بهتر از سایر ورزش‌ها مشاهده می‌شود.هونینگن-هاون نیز به این ویژگی فوتبال که درام زندگی را برانگیخته می‌کند اشاره می‌کند. تفاوت میان اتفاقات دراماتیک و اتفاقات معمولی زندگی این است که آیا همه چیز طبق برنامه پیش رفت یا نه. در فوتبال شرایط تحت کنترل بسیار اندک هستند و هیچ تضمینی برای برنده یا بازنده بودن ما وجود ندارد و هر اتفاقی ممکن است رخ بدهد. هر مسابقه فوتبال با دیگری کاملا متفاوت است و با شروع بازی نمی‌توانیم مطمئن باشیم چه اتفاقاتی پیش خواهند آمد.دلایلی که تا این‌جا مورد اشاره قرار گرفتند در مورد ورزش‌های دیگر هم صادق هستند. نکته مهمی که هونینگن-هاون نیز به آن اشاره می‌کند و شاید مهم‌ترین تفاوت فوتبال با سایر ورزش‌ها باشد استفاده از پا در این بازی است. مغز انسان و دست‌ها امکان ساختن و استفاده از ابزار را فراهم کرده‌اند و از این رو مهم‌ترین تفاوت انسان و سایر موجودات هستند. بازی‌های عالی ما نیز به شکلی طراحی شده‌اند که کسی که بهترین استفاده را از دست‌ها و ذهن خود می‌برد برنده باشد. اما در فوتبال باید از پاها که جزو خام‌ترین و شلخته‌ترین اعضای بدنمان هستند، برای کنترل این توپ ناپایدار استفاده کنیم.1- Paul Hoyningen-Huene. “Why is Football So Fascinating?” In Soccer and Philosophy: Beautiful Thoughts on the Beautiful Game, ed. by Ted Richards. Chicago: Open Court, 20102- Matthew A. Kent. “Aristotle's Favorite Sport” In Soccer and Philosophy: Beautiful Thoughts on the Beautiful Game, ed. by Ted Richards. Chicago: Open Court, 2010 کرنر Yashar Javid Fri, 12 Jun 2020 15:15:15 +0430 https://virgool.io/Corner/%D8%AA%D9%88%D8%B6%DB%8C%D8%AD-cif8nzs1wi6t همه کسانی که شیفته فوتبال هستند خیلی در مورد آن صحبت می‌کنند. بیشتر این صحبت‌ها هم درباره مقایسه نتایج و اخبار بازیکنان و مربیان و تیم‌های محبوبمان است. وقتی کمی بیشتر به دلبستگی‌مان به فوتبال فکر کنیم ممکن است این سوال پیش بیاید که چرا ما این‌قدر فوتبال را دوست داریم؟ اینجاست که نوری روی جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ای می‌افتد که بیشتر به خاطر آن‌ها پای تماشای فوتبال می‌نشینیم و یا پا به توپ می‌شویم. افراد زیادی هم هستند که بازی محبوب ما را دوست ندارند؛ از آن‌ها هم باید بپرسیم که چرا با ما هم‌نظر نیستند.کرنر از هیاهوی مرکز زمین و دروازه‌ها فاصله دارد اما هنوز در جریان بازی است و اهمیتش کمتر نیست. در کرنر کمتر به اخبار و بیشتر به تحلیل‌ها و برداشت‌هایمان از فوتبال خواهیم پرداخت و درباره هر چیز زیبا یا زشتی در فوتبال که می‌تواند توجه ما را جلب کند صحبت خواهیم کرد. هدف، فراهم آوردن محتوا برای کسانی است که بیشتر به فوتبال فکر می‌کنند و جور دیگری آن را تماشا می‌کنند. در کرنر همه می‌توانند مطالبشان را با دیگران به اشتراک بگذارند و به گفت‌وگو بپردازند. تلاشمان در این راه دسته‌جمعی است و امیدوار به پیدا کردن دوستان جدید هستیم. کرنر Yashar Javid Sun, 07 Jun 2020 13:38:34 +0430