سخنوریِ پورِ علی ابن ابیطالب

فصاحت در گفتار بگفته علی مرتضی در کنفِ آدمیست.

یقین دارم که هر چه بروز می‌دهی برگرفته از پدر و مادرست و خدا به وجه اشتراک آنان نظر می‌کند و در اختیار اولاد قرار می‌دهد؛پس هر شخص شاخصه ای از والدین ست.

در مکتب اهل تشیع اصول مذهب بر پایه معرفت و وفاداری قرار دارد که فرد یقیناً بدون آن به کمال ادراکات نخواهد رسید؛چه به ژرف،چه به قاف.

قائله دنیا محصور خیر و شر و آن نیز در حول یدِ الله.

آنکه خود جدا بیند باز در آن مرهون و هر که خود را سپرد به تقدیر با قلبی آرام بسوی خدا رود.

آدمی سیرت را نخواهد شناخت مگر آیینه ای در خور فضیلت داشته باشد پس چه زیباست اعلام وفاداری به کاملترین فرد جهتِ آمیختگی و حضور در قلمروِ خدا در کالبد انسانی، آنکه خدا مقامش داد در برِ عرشش بنام اعلی علّیین بر مسند نشست و تمامِ تمام هستی و بودِ در آن را موظف به اطلاعت کرد و شرط آزادگی و فتوت را اعلام محبت به ایشان قرار داد.

مامور به مشایعت گر سر باز زند بلاتکلیف و حیران در ساحت گیتی خواهد بود چرا که دنیا بنام خدا و جانشین اوست.

خسرو

نحنُ ابناءُ الحیدر