اولین نقص

سلام. این اولین پست منه. من تا مدتها از نوشتن بدم می اومد و فراری بودم. فکر میکردم نوشتن پر از نقصه. نوشتن نقص های تورو نشون میده. وقتی چیزی رو مینویسی احتمال اینکه خونده بشه بالا میره. نوشتن به بقیه اجازه میده که قضاوتت کنن و نظر بدن.

با کلی کلنجار رفتن با خودم، و دفتری که دوستم برام تهیه کرد و بهم توصیه کرد که نوشتن رو شروع کنم داستانِ نوشتن من هم آغاز شد. الان دیگه مجبوری مینویسم. کم اما مداوم. تلاشم اینه حتی شده روزی دو خط فقط بنویسم. بعضی اوقات خیلی پر حرفی میکنم اما بعضی اوقات هم نوشتن دو جمله برام عذابه.

با این حال تجربه جالبیه. تصمیم گرفتم که آدم ناقصی باشم و چیزای ناقص بنویسم. میتونه خودش یه سبک باشه. بدون هیچ ترسی. بدون هیچ اهمیت دادنی به بقیه.

پِپِنه