https://virgool.io/EHIA-TUMS/feed تا دانش روز فارغ از پیچیدگی آن ابزاری برای روشن نمودن گوشه های تاریک تفکر و زندگی بشری باشد. زیرا بیش از هرچیزی باور داریم که "دانش، درمانگر است." fa 2026-06-16 23:26:08 https://files.virgool.io/upload/publication/o84gli9xbphf/liughw.png https://virgool.io/EHIA-TUMS https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%84%D8%AD%D8%B8%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D9%88%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%B1-bkvgalbwlkha معتقدم که گیر افتادن در دام دردی تحمل ناپذیر کلید درک خودکشی است زیرا من آن را محور اصلی مسیر مشترک منتهی به خودکشی میدانمتو سه ماه اخیر بیشتر از هرموضوع دیگه‌ای درباره خودکشی خوندم، درباره خودکشی مستند دیدم، درباره خودکشی موزیک شنیدم، و درباره خودکشی با آدم‌ها حرف زدم.به امید اینکه یه روزی بفهمم چرا دوستامون بعد از کشیک میرن پاویون و دیگه برنمیگردن. مهمتر از اون بفهمم چرا تو پیشگیری از خودکشی اینقدر ناتوان و سردرگمیم.روری اوکانر از اون کمبوهاییه که کمتر میشه مشابهش رو پیدا کرد. استاد روان شناسی سلامت و رییس انجمن بین المللی پیشگیری از خودکشی که بیشتر از بیست سال در زمینه خودکشی فعالیت آکادمیک کرده اما از قضا بلده چطور خیلی ساده از در و دیوار مثال بزنه تا مخاطب عمومی رو با خودش همراه کنه.دیدگاه اوکانر تو این کتاب با همه تفاسیر بر پایه یک جمله کلیدی بنا شده:خودکشی بیشتر از اینکه میل به مرگ و لزوما حاصل از بیماری روانی باشد، رفتاری است برای پایان دادن به درد و فرار از گیر افتادن در دام درد روانی.نیمه اول کتاب به درک بهتر از رفتار خودکشی اختصاص پیدا کرده، به خصوص اینکه خودکشی دقیقاً چه چیزی نیست.که:۱- خودکشی خودخواهانه نیست۲- خودکشی راه فرار ترسوها نیست۳- خودکشی ناشی از فقط یک عامل نیست۴- هر خود‌کشی‌ای مساوی بیماری روانی نیست۵- خودکشی تقصیر سوگواران نیستو نیمه دوم ارائه‌ایه از مدلی برای درک مراحل و اقدام موثرتر برای پیشگیری از خودکشی که اوکانر اون رو IMV (الگوی یکپارچه انگیزشی-ارادی) نامگذاری میکنه.به طور خلاصه این الگو به سه مرحله تقسیم میشه؛۱-مرحله پیش انگیزشی: پیشینه‌ای که خطر خودکشی در اون شکل گرفته مثل: ناملایمات‌های سال‌های اول زندگی ، الگوی کمالگرایی اجتماعی، سبک‌های دلبستگی و یا نوع واکنش به استرسورها۲-مرحله انگیزشی: مرحله دوم روی بروز افکار خودکشی گرایانه متمرکزه. تحت تاثیر عواملی مثل: نوع نگاه به آینده، احساس گیر افتادن و مکانیزم های حل مسئله در زمان بروز مشکل ۳-مرحله ارادی: مرحله سوم عواملیه که احتمال اقدام به خودکشی رو تو فردی که به خودکشی فکر میکنه افزایش میده. تحت تاثیر: میزان دسترسی به ابزار، برنامه ریزی برای اقدام، سابقه رفتار مشابه، درد روانی غیرقابل تحمل و تکانشگری رفتاری.نکته کلیدی در مرحله ارادی اینجاست که:عواملی که به افکار خودکشی گرایانه منجر می شود با عواملی که احتمال اقدام به خودکشی یا مرگ بر اثر خودکشی را افزایش می دهد متفاوت است. صرفاً این طور نیست که افرادی که بیشتر به خودکشی تمایل دارند بیشتر احتمال دارد دست به خودکشی بزنند بلکه به نظر میرسد گروهی مشخص از عوامل ارتباطی مخصوص با اعمال خودکشی گرایانه دارند تا افکار خودکشی گرایانه.در نهایت فصل‌های پایانی به توصیه‌هایی برای نزدیکان سوگوار از خودکشی، و همینطور نزدیکان افراد پرخطر اختصاص پیدا کرده که چطور میتونن به خودشون و اطرافیانشون تو این مسیر کمک کنند.پ.ن: دکتر مکری هم تو یکی از ویدیوهاش خلاصه خیلی خوبی از این کتاب رو ارائه میکنه که چه کتاب رو خوندین چه نخوندین، تو درک بهتر مفاهیمش کمک کننده است. مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sun, 01 Dec 2024 17:32:47 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B1%DB%8C%DA%86%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%DA%A9%D9%85%D8%A8%D8%B1-hdudffqgp24c از این مجذوبیت دائمی کامو به مسیحیت_دینی که ردش می‌کرد_ چه دستگیرمان میشود؟یک پاسخ معقول همان پاسخی است که سارتر به کامو داده است:«در کتابهای تو نفرتی از خدا هست، چندان که باید تو را بیشتر ضدخدا دانست تا بی خدا»کتاب افسانه سیزیف با این پاراگراف تاریخی شروع میشه که:«تنها یک مسئله فلسفی واقعا جدی وجود دارد و آن هم خودکشی است؛ تشخیص اینکه آیا زندگی ارزش زیستن دارد یا نه، که در واقع بنیادی‌ترین سؤال فلسفی است، باقی چیزها مثلا اینکه جهان دارای سه بُعد و عقل دارای نُه یا دوازده مقوله است، مسائل بعدی و دست‌دوم را تشکیل می‌دهند. اینها بازی است. نخست باید پاسخ قبلی را داد.»شاید برای خیلی از فلاسفه، این سوال اصلی فلسفه نباشه اما کامو در تمام مسیر کاریش دینش رو به این مسئله ادا میکنه. از یادداشت‌های دوره دانشگاه درباره مسیحیت مذهبی، مجموعه نوشتارهای با محوریت پوچی، سخنرانی‌های متعدد درباره مسئولیت اجتماعی برای مقابله با فاشیسم و کمونیسم، مفهوم طغیان و انسان طاغی تا پروژه ناتمام درباره عشق، تلاشی چندجانبه برای نزدیک شدن به پاسخی به این پرسشه که:« آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟»از نگاه کامو آدمی همیشه با این بحران ارزش روبرو بوده و به طور کلی به سه شیوه مختلف به این بحران برخورد کرده:۱-خودکشی: اگر زندگی معنایی نداره، چه دلیلی دارد به زندگی کردن ادامه بدیم؟ از دید کامو این راه‌حل با اینکه شاید در نگاه اول برای فرد تسلی بخش به نظر بیاد اما در نهایت به بحران پوچی دامن میزنه و البته که وابستگی انسان به دنیا از همه بدبختی‌های جهان قدرتمندتره. پس در نهایت این شور زندگی مانع مرگ و تسلیم میشه.۲-پذیرش ایدئولوژی‌هایی که ما وعده هدف و معنایی پنهان در جهان رو میدن(مثل تسلیم کی یرکگور در برابر مسیحت مذهبی) :ماهیت این دیدگاه ها بر پایه اطاعت و پذیرش بی شرط بنا شده و از طریق تبعیت از این ایدئولوژی فرد به رضایت و آرامش میرسه.۳- قهرمانان پوچی: گروه سوم افرادی هستن که دو راه قبل رو ناکافی و غیر صادقانه میدونن.این گروه به تن دادن به ابزوردیسم در واقع موندن با عصیان رو انتخاب میکنن و با دل کندن از وسوسه‌ی معنا ساختن (یا دل بستن به معنا) در برابر این حس رضایت مصنوعی وایمیستن.همان‌طور که خودش تو توصیف مینویسه«تنها راه مقابله با دنیایی فاقد آزادی این است که آنقدر آزاد باشید که وجود داشتن‌تان خودش یک عمل انقلابی باشد».کامو این دسته رو Absurd Heroes یا قهرمانان پوچی میخونه.قهرمان پوچی خودش رو از دام فرقه و کالتهای پرشور نجات میده و همین دلیلی میشه که کامو از جامعه روشنفکری چپ خواه اون دوران (از جمله سارتر) طرد بشه.من از مردمانی که فقط به خاطر یک عقیده جان می‌بازند نفرت دارم. آنچه برایم اهمیت دارد این است که بخاطر آنچه دوست میدارم زندگی کنم و بمیرم.و شاید همین دلیلی میشه که با وجود مرگ پدر بدو تولد، بزرگ شدن تو فقر و بیگانگی الجزایر و ابتلا به سل مزمن، کامو عشق خودش رو به زندگی این شکلی به تصویر بکشه:در زیر خورشید بامدادی شادی عظیمی در فضا معلق است. من در اینجا آنچه را که جلال و شکوه نام دارد درک می‌کنم. حق دوست داشتن بی حد و حصر. در دنیا تنها یک عشق وجود دارد، در آغوش کشیدن تن یک زن و نیز در بر گرفتن این شادی غریب که از آسمان آبی به سوی دریا سرازیر می‌شود. نسیم لطیف است و آسمان آبی، من این زندگی را بی‌قیدانه دوست دارم و می‌خواهم آزادانه از آن سخن بگویم. سبب می‌شود که از وضع انسانی خودم احساس غرور کنم.درباره کتاب: بد، خیلی بد، خیلی خیلی بد. تلاش کمبر برای نوک زدن سوء تعبیر و برداشت سطحی ستودنیه.شبیه فیلمی که به قصد سرگرمی بلیطش رو خریدی ولی به حدی کلافه‌ات میکنه که حینش صدبار خونه موندن رو ترجیح بدی. در بهترین حالت این نقد و دیدگاه‌ها می‌تونست حاصل یه سرچ گوگل و یه یادداشت توی مدیوم یا یه اپیزود پادکست بشه نه کتابی با این عنوان.به جاش: پادکست اپیتوم دو تا اپیزود ویژه داره با عنوان:کامو از تولد تا بیگانهکامو از سیزیف تا مرگمیتونن خیلی منابع جامع و کاملتری برای آشنایی با این نویسنده باشن. مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sun, 01 Dec 2024 17:26:27 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%84%D9%88%D8%AD-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%87%D9%88%DA%AF%D9%88-%D9%85%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D9%87-oqkkq9vinidt [...انتشار شایعات کذب به این دلیل نیست که مردم آنها را بسیار جدی تلقی می کنند بلکه به این علت است که مردم این اخبار را به اندازه ی کافی جدی نمی گیرند...]این کتاب رو تو روزهای انتخابات گرفتم، تو همهمه‌ی نگاه های عاقل اندر سفیه به بی‌خردی مردم، دنبال نگاهی بودم که از عینک متفاوتی تصمیمات جامعه رو ببینه و برای من در این مورد هوگو مرسیه و کتاب معروفش_not born yesterday _اولین گزینه‌هایی‌ان که به ذهن می‌رسن.معمولا فارغ از مرزها و نظام سیاسی، اقلیت روشنفکری همیشه در یک چیز مشترک بوده.اینکه عامه جامعه زودباورن، پایه استدلال‌های محکمی ندارن و به شدت تحت تاثیر تبلیغات و جریان عواطف قرار میگیرن.مرسیه در طول کتاب از مطالعات رفتارشناسی، نوروساینتیفیک و تاریخی-سیاسی مختلفی استفاده میکنه تا پایه‌های این استدلال رو شکل بده که روایت زودباوری مردم اشتباهی تاریخیه و اتفاقاً بشردر طی تکامل خودش مکانیسم های هشیاری پیچیده ای رو برای دوری از خطر و آسیب و به دست آوردن پاداش شکل داده.مکانیسمی که عمدتا در رو به روی دیدگاه ها و وقایعی باز میکنه که با باورها و ارزش‌های قبلی + منافع فردی و گروهی+ و منابع مورد اعتماد تطابق داشته باشه.این دروازه سه‌گانه کمک میکنه تا انسان تا حد ممکن در دراز مدت از رهبرهای مذهبی، سیاستمدارا یا هر نوع مبلغینی که در طول زمان آزموده نشدن دور بمونه. هرچند این سیستم هم نفوذ ناپذیر نیست.همینطور تو برخورد سطحی با برخی موارد سخت میشه مشخص کرد در واقعیت چه کسی فریب خورده و چه کسی بهره می‌بره، به عنوان مثال در جایی از کتاب اشاره میکنه که:اخبار رسانه ای غالباً برای عموم مردم اهمیت دارد به همین دلیل در رسانه ها اعلام میشود اما چون هم زمان تعداد بسیار زیادی از مردم آن را می شنوند، استفاده ی اجتماعی از آن دشوار است. برعکس، شایعات از این نظر موقعیت خوبی دارند و جالب به نظر می رسند، چون در هر مرحله معمولاً به یک یا چند نفر منتقل می شوند و امتیازات اجتماعی فراوانی را نصیب ما می کنند نه تنها مخاطبان ما خبرها را مهم می شمارند، بلکه آنها نیز با نشر این اخبار امتیاز اجتماعی به دست می آورند.پی نوشت: بشر ساده لوح نیست کتابیه که حول محور یک ایده شکل گرفته و چهارصد صفحه به تبیین این ایده اختصاص داده شده، برای همین توضیح اون در یک یا چند پاراگراف کاری نشدنیه، ولی مرسیه تو این ویدیو تا حد خوبی کلیت دیدگاهش رو ارائه میدهHugo Mercier - Not Born Yesterday: Why Humans Are Less Gullible Than We Think مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sun, 01 Dec 2024 17:21:26 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%86%D8%B8%D9%85-%D8%B9%D8%AC%DB%8C%D8%A8-%DA%86%DB%8C%D8%B2%D9%87%D8%A7-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%A2%D9%86%D8%AA%D9%88%D9%86%DB%8C%D9%88-%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%88-ezqtatcovgk7 Feelings are mental expression of the homeostatic state in the living organismsبه نظرم یکی از دقیق‌ترین ارتباط‌های بین عنوان و محتوا رو میشه تو همین کتاب دید.این اثر هم همون خط فکری‌ای رو دنبال می‌کنه که سالهاست سوژه و بنای اصلی فعالیت داماسیو رو تشکیل می‌ده یعنی احساسات یا feelings.ولی این بار به جای بررسی نظریات فلاسفه یا مثال‌هایی از بالین، متن از پیدایش حیات شروع میشه، از باکتری‌ها به عنوان ساده‌ترین موجودات زنده [و البته با اغماض از ویروس‌ها که هنوز برای درک ماهیت‌شون دست‌وپا می‌زنیم] تا به این ایده برسه که احساسات ابزارهایی هستن که در طی تکامل و پیچیده شدن ساختارها برای بهبود هومئوستاز ایجاد شدن.همینطور که سایر موجودات زنده هم به وضعیت داخلی و محیطی اطرافشون پاسخ میدن، احساسات هم با اضافه کردن یک لایه ادراکی به موجودات کمک میکنن تا در موقعیت‌های پیچیده‌تر عملکرد بهتری برای بقا داشته باشن.داماسیو استدلال می‌کنه که احساسات، پایه‌گذار آگاهی و تفکرن و بدون آن‌ها، پیشرفت‌های انسانی نمی‌تونه به درستی شکل بگیره. همینطور شکل گیری جوامع، ادیان و قوانین اجتماعی هم در جهت حفظ همین هومئوستاز بوده.the human culture-making strategy is not original; it borrows liberally from life regulation in simpler creaturesو مسئله اینجاست که درصدی از هایپی که تو فضای نوروساینس درباره 'تفکر'، 'خرد'، 'هوش'و 'تصمیم‌گیری' وجود داشته درباره مفهوم وسیع‌تر و کهن‌تری به اسم 'حس کردن' وجود نداشته. ما سعی کردیم مغز رو بشناسیم اما درک کمتری از سیستم عصبی محیطی داریم، میدونیم که سازوکار شبکه نورونی دستگاه گوارش ما پیچیده‌تر از اونیه که صرفا یک انشعاب شبکه عصبی محیطی در نظر گرفته بشه اما مطالعه پیرامونش عمر چندانی نداره، مدت‌هاست فهمیدیم که نورون‌‌ها تنها با نورون‌ها در ارتباط نیستن و با بقیه دستگاه‌های بدن ارتباطات پیچیده‌ای دارن ولی ناخودآگاه از صحبت درباره‌شون صرف‌نظر می‌کنیم و به مغز برمیگردیم. مطالعات داماسیو دریچه خوبی به این بحثه که چطور موجودیت انسان رو تمام ساختارهای بدنش می‌سازن و چقدر مغز در خمره تصور ناقصی از کارکرد این سیستم‌هاست. .پ.ن: کتاب به فارسی هم ترجمه شده ولی خیلی اطلاعی از کیفیت ترجمه ندارم، در حد همون مقداری که تونستم تو کتابفروشی ورق بزنم به نظرم صرفاً فهم داماسیو رو سخت‌تر کرده بود مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sun, 01 Dec 2024 17:09:34 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%85%D9%86%D8%AF-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%DB%8C%D9%88%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%A8%D8%B1%DA%AF-hcbz93s2drz6 چرا همه‌چی داره بدتر میشه؟ انگار که تو یه تاکسی دربست باسرعت به مقصد نابودی در حرکتیم یا شاید هم فقط خروجی ذهن منه و احتمالاً با ورود کمی SSRI به سیناپس‌ها، تصویر بهتر میشه.اینا چیزاییه که جدیداً خیلی بیشتر ذهنمو درگیر‌ می‌کنه و خب معمولاً داشتن شواهد بهتر از تنهایی فکر کردنه.[هرچند خاورمیانه حسابش از روند کلی دنیا کمی جداست و ایران هم از خاورمیانه جدا. همین موضوع باعث میشه برای نگاه بهتر، نیاز به مطالعات بومی‌تری داشته باشیم]نورنبرگ تو این کتاب سعی کرده از ۱۰ محور؛ غذا، بهداشت، طول‌عمر، فقر، خشونت، محیط‌زیست، سواد، آزادی، برابری و سیر آینده شواهدی جهانی ارائه بده تا از این ایده دفاع کنه که اوضاع واقعاً بهتر از قبله و با شیب نمایی بهترم میشه.راستش خیلی خیلی جاها سعی کردم مقاومت کنم ولی انقدر تفاوت‌ها فاحشه که نفهمیدن سخت میشه.دگم‌ترین حکومت‌های امروز از آزادترین حکومت‌های ۲۰۰ سال قبل دموکراتیک‌ترن.امید‌زندگی ( میانگین احتمال طول عمر برای نوزاد متولد شده) توی سده‌های اخیر چند برابر شده، آدم‌ها کمتر به عزای عزیزاشون می‌شینن و برخلاف تصور حتی در طول زندگی هم کمتر از بیماری‌های مزمن رنج می‌برن.تا پیش از سال ۱۸۰۰ هیچ کشوری در جهان میانگین عمری بیش از چهل سال نداشت و در سوئد در اوائل قرن نوزدهم بین سی تا چهل درصد از تمام بچه ها پیش از تولد پنج سالگی میمردند. این عدد امروز ۰/۳ درصد استمسئله اینجاست که به برداشت نوربرگ، ریشه اکثر این تغییرات مثبت و حتی شکست تو ایجاد این تغییرات(مثل بهار عربی) به اقتصاد آزاد و افزایش سرمایه روانی در جریان افزایش سرمایه مادی برمی‌گرده.افراد تحت فشار و اضطراب زیاد به قوانین سفت و سخت و قابل پیش بینی نیاز دارند. آنها باید از آنچه میخواهد اتفاق بیفتد مطمئن باشند چراکه در معرض خطرند و حاشیه امنیت آنها برای خطا باریک است. آز آنسو تحت شرایط امنیت نسبی، انسانها می توانند ابهام بیشتری را تحمل کرده و به امنیت قوانین مطلق و سخت مجازات مذهبی نیاز ندارند.و این جمله_که نقل‌قولی از فردریک باستیاست_ با توجه به حال‌وهوای این روزها برای من ارزشمند‌ترین یادگاری این کتاب بود:«از مرزی که کالا عبور نکند سربازان عبور می‌کنند.»ناامیدی میُ‌کشه و امید زیادی وبی‌جا بیشتر. شک‌گرایی و بررسی شواهد می‌تونه از مهم‌ترین عصاهای دست امروز ما برای رفتار بر اساس واقعیت باشه، هرچند که شواهد و آمار هم همه‌چیز نیست. مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sun, 01 Dec 2024 16:57:47 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/themanwho-k4hmq3cefyvf This proposition [that] . . . I am, I exist, is necessarily true each time that I pronounce it. . . . But I do not yet know clearly enough what I am.   —René Descartesمردی که آنجا نبود اثریه نه چندان جدید، نوشته آنیل آنتاناسوامی در سال ۲۰۱۵خیلی‌ها مدل نگارش این کتاب رو با کارهای الیورساکس مقایسه می‌کنن و مشهود هم هست که الهام زیادی از «مردی که زنش را با کلاهش اشتباه می‌گرفت» گرفته.همیشه خصوصاً قبل پیدایش هایپ تکنولوژی دور چیزهایی مثل fMRI، یکی از رایج‌ترین ابزارهای شناخت کارکردها این بوده که نمونه‌های مختل(یا گاها متفاوت) رو پیدا کنیم و از مهندسی معکوس اختلال، به نحوه کارکردش دست پیدا کنیم.معروف‌ترین مثالش هم احتمالاً داستان فینیاس گیج مفلوکه که تقریباً با باز کردن هر کتاب علوم‌اعصابی حداقل یک بار به اسمش برمی‌خورید.آنیل تو این نوشتار از این پاتولوژی‌ها به عنوان یکی از جذاب‌ترین و قدیمی‌ترین ابزارهای نوروساینس برای صحبت درباره مفهوم پیچیده «خود» استفاده می‌کنه.شاید «من» در نگاه اول یکی از بدیهی‌ترین مفاهیمیه که بدون نیاز به تعریف ازش استفاده می‌کنیم.من، گذشته رو با تصاویر آغشته عواطف به خاطر داره. من در خیال آینده وجود داره.به نظر مثل نقاشی‌های کارتونی، دور من یک خط پررنگ کشیده شده که اون رو از محیط نقاشی جدا کنه.خب پرونده انقدرها هم بسته محسوب نمیشه، رابطه انسان با جامعه، مادر با نوزاد، حتی رابطه ما با برخی از دارایی‌ها مثل همین گوشی موبایل، مرزهای خط‌مشی شده من رو تغییر می‌ده.تمام تلاش آنتاناسوامی این بود که با دستمایه قرار دادن اختلالات و پاتولوژی‌های مختلف، تعریف ما از خود رو به چالش بکشه و سمت دیگه‌ای از «خود» رو ببینیم.هرچقدر نویسنده تو بخش جمع‌بندی، دستپاچه و شتاب زده کتاب رو تموم کرد، ولی اونقدر داستان‌های خوندنی و مکالمات جالبی توی این کتاب اتفاق می‌افته که فکر می‌کنم برای کسی که نوک سوزنی به نوروساینس علاقه نداره هم سرگرم کننده باشه.پ.ن۱: این مدت من دو تا اثر رو موازی می‌خوندم، Hope for cynics از جمیل زکی که بیشتر از جنس توسعه فردیه و همین کتاب. آخرین چیزی که انتظار داشتم این بود که این دو کتاب با تم متفاوت به جمع‌بندی مشترکی برسنزکی تو کتابش می‌نویسه:مرز جدایی مشخصی بین خود و دیگران وجود ندارد. گونه ما از اساس در هم تنیده‌اند، به طوری که کمک به دیگران نوعی مهربانی در حق خودمان و مراقبت از خود، حمایت از دیگران است.پ.ن۲: آنتاناسوامی برخلاف الیورسکس یا راما چاندران، نورولوژیست یا نوروساینتیست نیست.نحوه نگارش این کتاب می‌تونه مثال خیلی خوبی از روزنامه نگاری علمی باشه، که چطور فرد غیرمتخصص در نهایت نوشته‌ای رو منتشر می‌کنه که تنه به تنه شبه علم نمی‌زنه.تو فضای علمی امروز ایران، این اتفاق تقریباً نایابه.پ.ن۳:ماجرای اسم کتاب، هم داستان جالبیه.طبق یک افسانه قدیمی هندی-بودایی، مردی بوده که به دور از شهر توی خونه‌ای صحرایی زندگی می‌کرده، یک شب با دوتا دیو آدم‌خوار مواجه میشه که جسدی رو برای شام حمل می‌کننن. در همین حین برای مالکیت جسد به اختلاف می‌خورن و از مرد درباره اینکه چه کسی باید جسد رو بخوره نظر می‌خوانبعد از اینکه دوست بخت‌برگشته ما حق رو به یکی از دیوها میده، دیو دوم عصبانی میشه و دست مرد رو از جا می‌کنه. اولی برای جبران لطف مرد، دست جسد رو برمی‌داره و به جای دست اون می‌گذاره.اینقدر این کار رو تکرار می‌کنن تا تقریباً کل بدن مرد رو اجزای جسد تشکیل میده و برعکس.دیوها بدن مرد رو می‌خورن و اونو با تنی که متعلق به خودش نیست تنها می‌ذارن.بعد از این شب، مرد وحشت زده در به در شهرها و معابد رو به دنبال یک جواب می‌گشت:اینکه الان اون زنده است یا مرده و اگه زنده است دقیقاً کیه؟ مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sun, 01 Dec 2024 16:55:07 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D8%B3%D8%A7%DB%8C%DA%A9%D8%AF%D9%84%DB%8C%DA%A9-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%DA%A9-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-e7y7ki4c3iyc زمان عنصری است که من از آن ساخته شده‌، زمان رودخانه‌ای است که مرا با خود می‌برد اما در واقع من خود آن رودخانه‌ام.خورخه لوئیس بورخسهمه تجربه کم و بیش مشترکی از تغییر سرعت گذر زمان در زندگی روزمره داریم، دقیقه‌هایی که تو کلاس‌های بعدازظهر مدرسه منتظر صدای زنگ سپری میشدن با دقیقه‌های مسافرتی که انتظارش رو میکشدیم برابر نبودن و نیستن.برای من همیشه اولین توجیه، خطای ذهنی بود. این که قاعدتا زمان تغییری نمیکنه و اگه حس میکنی ساعت کند میگذره حاصل یه اشتباهه.اما قضیه به همین سادگی نیست و ادراک هر فرد از زمان میتونه با بالاپایین شدن فعالیت نواحی مختلف مغزی و تغییرات ترشح نوروترنسمیترها تحت تاثیر قرار بگیره.یکی از ایده‌های اساسی برای تفسیر این موضوع هم حول محور فعالیت دوپامینیه.این شکلی که تشدید فعالیتی تو سیستم‌های دوپامینرژیک باعث میشه گذر زمان سریعتر حس بشه و برعکس کاهش فعالیت سیستم دوپامینرژیک باعث حس کندتر شدن زمان بشه.همون کاهش فعالیت و ترشحی که دلیلی میشه تو افسردگی و ملال غروب جمعه، ثانیه ها به بی‌نهایت کشیده بشن.به همین ترتیب داروها هم میتونن روی ادراک زمان تاثیرگذار باشن؛ال-دوپا سرعت گذر زمان رو در بیماران پارکینسون افزایش میده و استفاده از داروهای بنزودیازپینی و زاناکس در افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی، این سرعت رو کاهش.نسخه شدیدتر این تغییرات رو هم میشه تو مصرف دراگ ها دید، با اینکه تجربه افراد تو این موارد یکسان نیست ولی به طور کلی میشه گفت؛کوکایین و ام.دی.ام.ای باعث میشن گذر روز سرعت بگیره و خیلی زودتر از روزهای معمول به پایان برسه.از طرفی کانابیس، مسکالین، ال.اس.دی و سیلوسایبین تو خیلی از افراد باعث انبساط ادراک زمانی یا حتی گاهی هم حس بی زمانی میشن.دقیقه‌ها تبدیل به ساعت‌ها و روزها شده و تجربیاتی نقل میشه که قاعدتا در اون بازه زمانی بیرونی منطقی به نظر نمیاد.یکی از تجربه گران مطالعه ای که در این باره انجام شده بود، بعد از مصرف تحت نظارت سیلوسایبین توصیف میکرد که:«ناگهان خودرا درون یک آسانسور دیدم، زمان به شدت منبسط شده بود، آسانسور هر صدسال یک طبقه پایین می آید. به اتاق بر میگردم تا قرنهای باقی مانده روز را سرگردان باشم. هر پنج هزار سال یا بیشتر یک پرستار میآید و فشارخونم را میگیرد.»یکی از تبیین‌های دیگه اینه که ادراک زمان به آگاهی پیوسته از سه بازه زمانی حال، گذشته و آینده مرتبطه.با مصرف سایکدلیک‌ها این ارتباط آگاهانه کاهش پیدا می‌کنه و به حس بی‌زمانی منجر میشه.چیزی که تو برخی اختلالات حافظه هم کم و بیش قابل مشاهده است.ساکس برای توصیف بیمار به اختلال حافظه‌اش تو کتاب «مردی که زنش را با کلاه اشتباه می‌گرفت» می‌نویسه:گویی خندق یا خلأیی از فراموشی او را از اطرافش جدا کرده است... مردی است بدون گذشته یا،آینده که در لحظه ای بی معنی و دائماً در تغییر گیر افتاده است.این حالت‌ها به تنوع مختلفی رخ میدن، ممکنه زمان به صورت تصاویر غیرمتحرک با فریم‌های قابل تفکیک دربیاد، ممکنه زمان حداقل برای مدتی متوقف شده به نظر برسه یا ناگهان سریع و کند بشه اما حداقل چیزی که مشخصه اینه که تجربه هیچ دوفردی و هیچ فردی در تجربیات مختلف از مصرف این مواد دقیقاً یکسان نیست. مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Mon, 19 Feb 2024 10:02:13 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%DB%8C-gdlotxpqmt5m •پزشک و سیاست مدار آلمانی،رودولف ویرشو جایی گفته است که سیاست چیزی نیست جز پزشکی کلان⁣بسیاری از نظریه پردازان طیف چپ از جمله میشل فوکو نیز وارونه ی این تز را به این صورت مطرح کرده اند که پزشکی نیست چیزی نیست جز سیاست خُرد.⁣عمل پزشک و سیاستمدار هر دو بر مبنای خیر عمومی مشروعیت می یابد که دست کم در نظام اجتماعی کنونی هر دوی این حوزه ها با نخبه گرایی حاد عجین اند.⁣⁣•در عصر روشنگری پزشک به عنوان حامل دانش به طور خاص جانشین فرد روحانی می شودو بدین صورت دستورالعمل های پزشکی جایگزین جدیدی برای فرامین مذهبی ای می شود که بنا بود رستگاری را تضمین کنند⁣⁣•پزشکانی که برای سفر،استراحت،پرداختن به تفریحات و از همه مهمتر گفت و گو با افراد مورد اطمینان خود فرصت کافی می یابند،تمایل کمتری به اقتدارگرایی دارند،آنها با برخورداری از این غنای عاطفی و شناختی که از این بازاندیشی کسب میکنند می توانند به طور موقت حامل رنج بیمار شده وسپس به درستی از این نقش خارج شوند⁣⁣برشهایی از متن کتاب⁣⁣⁣__________⁣نویسنده در این کتاب به عنوان (دندان)پزشک جامعه شناس با بهره گیری از رویکردی میان رشته ای تلاش میکند تا با تلفیق یافته های پژوهش های میدانی خود و دانش پایه لازم، خواننده را با درک درستی از چرایی ایجاد و چگونگی ساختار اقتدار پزشکی موجود آشنا کند و در نهایت در فصل پایانی راهکارهایی برای بهبود رابطه ی پزشک،بیمار بیان کند که با توجه به بومی و ملموس بودن پژوهش ها مطرح شده ،در این حوزه اثری ارزشمند به نظر می رسد مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Tue, 23 Mar 2021 20:20:22 +0430 https://virgool.io/EHIA-TUMS/neuroschool-nio6xdb7jnij پوستر مدرسهخیلی از علاقه‌مندان به علوم اعصاب احتمالا به مشکلات مشابهی برای شروع مطالعه یا پژوهش در این زمینه برخوردن؛ مثلا اینکه چطور شاخه‌های مختلف این علم رو بشناسن تا بتونن از بینشون یک مسیر یا هدف مشخص رو انتخاب کنن؛ یا چطور مطالبی که یاد گرفتن رو تبدیل به ایده‌های پژوهشی کنن یا از چه راهی با اساتید یا افراد با تجربه‌تر در این زمینه ارتباط برقرار کنن و از اونها راهنمایی بگیرن.ما هم سال‌های پیش در شروع مسیرمون همین مشکلات رو تجربه کردیم و از اون موقع دنبال راهی بودیم که بتونیم اینجور مشکلات رو برای بقیه کمرنگ‌تر کنیم، تا اینکه امسال اولین دوره مدرسه سالانه علوم اعصاب EHIA رو آغاز کردیم که در حد توانمون این مشکلات رو برای شما حل کنیم.پس در چه صورت این دوره به دردت می‌خوره؟اگه میخوای با زیرمجموعه‌ها و شاخه‌های مختلف مرتبط با نوروساینس آشنا بشی.اگه قصد داری به تدریج وارد فضای پژوهشی بشی.اگه میخوای برای ادامه تحصیل یکی از شاخه های علوم شناختی رو انتخاب کنی.یا به هر دلیل دیگه‌ای به علوم اعصاب علاقه داری و می‌خوای طی یک دوره منظم موضوعات مختلف مرتبط با علوم اعصاب رو از بهترین اساتید این رشته یاد بگیری.چرا این دوره؟در این مدرسه برخلاف خیلی از دوره‌های مشابه فقط به ارائه سخنرانی‌های پراکنده بسنده نمی‌شه و تلاش می‌کنیم به کمک کارهای گروهی و تسک‌های فردی، شرکت کنندگان به تدریج مهارت‌های لازم برای ورود به دنیای پژوهشی رو کسب کنند. همچنین سعی شده برای هر مبحث از اساتید برتر و شاخص اون موضوع دعوت بشه تا جلسات تدریس بالاترین کارایی ممکن رو داشته باشند.بعد از اتمام دوره چی میشه؟بعد از اتمام دوره برای شما گواهی پایان دوره صادر میشه و افراد علاقه‌مندی که در طول دوره حضور فعال داشتند، میتونن وارد هسته پژوهشی EHIA بشن و زیر نظر اساتید به صورت فردی یا گروهی طرح های پژوهشی خودشون رو دنبال کنند، یا وارد تیم‌های اجرایی انجمن بشن و در طرح‌های دیگه به عنوان همکار ما حضور داشته باشن.حتی اگه علاقه‌ای به ادامه همکاری با ما نداشته باشید، بعد از این دوره با مباحث مختلف مرتبط با نوروساینس آشنا شدید و می‌تونید هدف علمی یا پژوهشی خودتون رو پیدا کنید و با کوله باری از دانسته‌ها و ایده‌های مختلف، مسیر خودتون رو ادامه بدید. http://ehiatums توضیحات تکمیلیکلاس‌های درسدر این دوره در مجموع سی و یک جلسه کلاس درس آنلاین خواهید داشت که در گروه‌های زیر تقسیم بندی میشن:مقدمات علوم اعصابعلوم اعصاب شناختیعلوم اعصاب در بالینپژوهش در علوم اعصابمباحث میان رشته‌ای علوم اعصاب و علوم انسانیاساتید دوره به تدریج در کانال تلگرام انجمن معرفی خواهند شد.ارزشیابی فراگیرانسیستم آموزشی و ارزشیابی این دوره بر اساس سطوح یادگیری "بلوم" برنامه ریزی شده.به این صورت که تا انتهای دوره شما در تمامی این سی و یک جلسه به سطح اول یادگیری یعنی "دانش" می‌رسید و می‌تونید مباحثی که تدریس شده رو به یادتون بیارید.علاوه بر اون در یک سوم جلسات به انتخاب خودتون، به سطح دوم یادگیری یعنی "فهم" می‌رسید، یعنی می‌تونید اون مباحث رو به صورت نقشه مفهومی یا گزارش دربیارید.در مرحله بعدی درمورد یکی از موضوعات به مرحله سوم یعنی "کاربرد" می‌رسید، یعنی می‌تونید از مطالبی که یاد گرفتید برای بررسی یک کیس بالینی یا موضوع کاربردی استفاده کنید.در آخر هم یکی از موضوعات رو انتخاب می‌کنید تا با نوشتن یک مقاله مروری، علم خودتون از اون موضوع رو به مرحله "تحلیل" یا سطح چهارم بلوم برسونید.برنامه زمانیاین دوره از اسفند امسال شروع می‌شه و تا آخر مرداد سال بعد ادامه داره.سه ماه اول (اسفند، فروردین و اردیبهشت) دو جلسه در هفته و سه ماه بعدی (خرداد، تیر و مرداد) یک جلسه در هفته کلاس داریم و بقیه وقتمون رو به انجام کارهای گروهی و تسک‌های فردی می‌پردازیم.جلسات سه ماه اول یکشنبه‌ها و چهارشنبه‌ها ساعت 17 برگزار میشه و سه ماه بعدی فقط چهارشنبه‌ها کلاس آنلاین داریم.ثبت نام وکسب اطلاعات بیشتر از طریق سایت EHIA:http://ehiatums.ir مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Sat, 06 Feb 2021 00:15:35 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%DB%8C%D9%85%D9%87-%DB%8C-%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-kpzxclxdnox2 ((من دانشجو قادر به درك و تشخيص اين موضوع نبودم كه اشتباه در شيمي‌درماني موجب مرگ بيمار شده بود يا سرطان خون پيشرفته. اما آن‌چه شاهدش بودم، تأثيري بود كه اين اتفاق در پزشك گذاشت. از آن روز به بعد، به نظر مي‌رسيد ديگر نمي‌تواند سرش را بلند كند. طي هفته‌هاي بعد مخفيانه او را زير نظر داشتم، در آسانسور و از آن طرف لابي بيمارستان زيرچشمي نگاهش مي‌كردم. ديگر هرگز نديدم صاف بايستد. حالت بدني‌اش كه گواه شرم و پشيماني‌اش بود، هرگز از ذهنم محو نمي‌شودهربار که در راهرو از کنارش عبور می کردم قلیم درد می گرفت،آرزو می کردم ای کاش کاری از دستم بر می آمد،ای کاش می توانستم با او ارتباط برقرار کنم و به او بفهمانم لااقل یک نفر به احساسش توجه دارد و او را درک می کنداما مگر من که بودم؟یک دانشجوی سال سوم پزشکی که در سلسله مراتب عظیم بالینی بیمارستان از هیچ کس هم رتبه پایینتری دارد)) دکتر دنیل افری پزشک آمریکایی سال‌هاست که درباره‌ی رابطه‌ی پزشک و بیمار تحقیق می‌کند. مهم‌ترین سوالی که دکتر افری در ذهن دارد این است که «پزشکان چگونه فکر می‌کنند؟» چه عواملی در شکل‌دادن عواطف و طرز فکر یک پزشک دخالت دارد و نوع کنش او نسبت به بیمار را شکل می‌دهد؟ افری در مقدمه این کتاب می نویسد: تجربه های آموزش پزشکی و دنیای بیمارستانی به کرات و با جزئیات فراوان در کتاب ها، مجموعه های تلویزیونی و فیلم های سینمایی به نمایش درآمده اند. برخی از این آثار جدی و دقیق و برخی صرفا برای تفریح و سرگرمی مخاطب ساخته شده اند. بیشتر این مطالب در مورد کاری است که پزشکان انجام می دهند و این که چگونه به افکارشان برای تشخیص بیماری سامان می دهند. اما به جنبه ی احساسی پزشکی، بخش هایی که در آن منطق کمتری وجود دارد وکم تر به درمان علمی بیماری مربوط می شود، به شکل کامل و جامع توجه نشده است. هرچند که اهمیت آن اگر بیشتر نباشد، کمتر هم نیست. برای عموم مردم دنیای پزشکی، دنیایی که هر کس در نهایت سروکارش به آن می افتد، جالب و در عین حال ترسناک است. در کنار این علاقه، این ناامیدی نیز وجود دارد که نظام درمانی، در حدی که مردم انتظار دارند، کارا نیست. به رغم فشارهای اجتماعی، اصلاحات و مشاجرات قانونی، پزشکان نمی توانند این ایدئال ها را محقق کنند. من امیدوارم بتوان با نفوذ به عمق ذهنیات پزشکان علت پنهان ماندن این بخش از حرفه ی پزشکی را پیدا کرد. شاید بعضی چنین فکر کنند که مادامی که پزشک من بتواند مرا درمان کند، برایم اهمیتی ندارد که در ذهنش چه می گذرد. در پرونده های پزشکی ساده و سرراست، احتمالا این طرز فکر صحیح است. پزشکانی که عصبانی، پراسترس، حسود، خسته، وحشت زده با خجالتی هستند نیز به خوبی می توانند برونشیت یا کشیدگی تاندون مچ پا را مداوا کنند. مشکل زمانی به چشم می آید که شرایطی پیچیده، سخت یا پر از پیچیدگی های غیرمنتظره و خطاهای پزشکی با عناصر روان شناختی ظاهر می شود. این جاست که ممیزه هایی، ورای صلاحیت بالینی، به عرصه می آیند. در این مقطع از تاریخ، تقریبا تمام بیماران، یا حداقل آن بیمارانی که در کشورهای توسعه یافته زندگی می کنند، به همان میزان به دانش پزشکی دسترسی دارند که پزشکان می دانند و براساس آن طبابت می کنند. ~~~~~~~ آنچه این کتاب را متمایز و خواندنی می کند نثر ساده و روان آن و پرداختن به وجهه هایی از زندگی پزشکان است که معمولا در پیچ و خم راهروهای بیمارستان نادیده انگاشته می شودحس ترس،سرخوردگی،عذاب وجدان،ترس از قضاوت و...برای خود من( نه به عنوان فردی دور از فضای درمانی،بلکه به عنوان یک دانشجوی سال چهارم پزشکی)هنوز هم تصویر پزشکانی که می خندند،با خانواده وقت می گذرانند،به فوتبال علاقه مندند یا هرموضوع دیگری که اندکی جنبه رفتارهای عادی انسانی دارد شگفت آور و سرگرم کننده استاز دوران کودکی پزشک برای من ابرقهرمانی بوده که از همه چیز را می داند و به همه مسائل آگاه استحس نمی کند،تجربه نمی کندفقط مخزنی از دانش است تصویر انسان زدا شده ای که بزرگترین حلقه مفقوده آن همدلی استپژوهش های متعددی نشان می دهند همدلی در بین دانشجویان پزشکی با ورود به بالین و مقاطع بالاتر کاهش می یابداز طرفی همدلی کنترل شده(نه هم دردی) نقش به سزایی در کاهش فرسودگی شغلی پزشک داشته و همچنین سبب بهبود رابطه پزشک بیمار و به تبع آن همکاری بهتر بیمار در روند درمان می گردد جامعه ای که پزشک را در قالب و جایگاه یک انسان(نه موجودی خداگونه) تصور میکند،خستگی ها و رنج های او را هم درک می کند و این خود سبب می شود بخشی از فشاری که در سیستم درمان بر دوش کاردرمانی قرار می گیرد برداشته شود نیمه پنهان پزشک تلاش شایسته تقدیری است برای رسیدن به این تصور انسان گونه مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Mon, 04 Jan 2021 19:26:29 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%B5%D8%A8%DB%8C-%D8%AE%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AA-gt56t3my1viv در یک آگوست ۱۹۶۶ چارلز وایتمن دانشجوی مهندسی دانشگاه تگزاس مادروهمسرش رو با ضربات چاقو به قتل رسوندبه بالای برج تگزاس رفت و با تیراندازی به سمت مردم باعث کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از آنها شدپس از کالبدشکافی از بدن چارلزدانشمندان متوجه شدن چارلز از نوعی تومور مغزی به نام گلیوبلاستوما رنج می بردهپژوهشگران زیادی بر این باور بودند فشار این تومور بر نواحی مجاور خود نقش به سزایی در بروز رفتارهای خشونت آمیز چارلز ایفا کردهداستان چارلز و داستانهای مشابه همیشه این سوال رو به دنبال داشته اند که ژنتیک و ساختار عصبی مجرمان چه تاثیری بر بروز جرائم در این افراد داشته؟تعیین میزان نقش اراده فرد در بروز این رفتارها چگونه امکان پذیر است و چگونه میتوان مجازاتی متناسب با جرایم این افراد تنظیم کرد؟آیا راهکاری وجود دارد که با شناسایی افراد در معرض خطر بروز رفتارهای آسیب زا از وقوع این رفتارها پیشگیری شود؟در اپیزود سوم کندل از دکتر امیرحسین عبدالعلی زاده_پزشک و محقق علوم اعصاب_دعوت کردیم تا در پاسخدهی به این سوالات به ما کمک کننداگه با کندل آشنا نشدینباید بگم پادکست کندل مجموعه ایه که با همکاری مشترک انجمن EHIA و آکادمی گپبوک و میزبانی من (پوریا بحیرایی) و مهرسا شرع الاسلام تهیه میشه که در هر اپیزود از این مجموعه تلاش می کنیم با دعوت از پژوهشگران و افراد فعال در زمینه های علوم اعصاب،علوم شناختی و رفتاری به موضوعات روز و جذاب این حیطه ها بپردازیم میتونین کندل رو از طریق لینک بالا در کست باکسیا با سرچ کردن اسم پادکست کندل تو بقیه اپلیکیشن های پادکست بشوین https://castbox.fm/vb/333785841 مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Mon, 07 Dec 2020 17:56:40 +0330 https://virgool.io/EHIA-TUMS/%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D9%85%D8%AD%DB%8C%D8%B7-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%B1%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87-wr1ilqtoshkh _در این روزهای آغشته به بحران برداشت های زیادی از رفتار افرادی که قوانین را رعایت نمیکنند⁣ می شودبه منظور تحقیرشان واژه های جدید ساخته می شود⁣و مکررا ملتها و نژادهای گوناگون در این ساختار مقایسه می شوند⁣⁣چه میزان از این گفته های عمومی به درستی بیان می شوند؟آیا در دنیای واقعی هم رفتارهای ما ریشه های فردی دارند یا اغلب تحت تاثیر محیط هستند؟⁣⁣⁣بد نیست با هم مروری داشته باشیم بر مقاله ای جالب توجه که تیم طراح آزمایشهای خلاقانه مختلفی ترتیب داده بود به منظور بررسی نقش محیط در رفتارهای انسانی⁣در یکی از آزمایش ها،این تم دو محیط آزمایش خیابانی نسبتا مشابه را تدارک دیدند که تتها یک تفاوت اصلی داشتند⁣در یکی از منطقه ها دیوارها پراز برچسب وپوستر و یادداشت بود⁣⁣و در منطقه دیگر دیوارها تمیز نگه داشته شده بودن⁣د⁣سپس رفتار افراد به طور نامحسوس رصد شد تا مشخص شود که در هرکدام از حالتها چنددرصد از مردم زباله های خود را در خیابان رها می کنند⁣⁣⁣مقایسه داده های آزمایش فوق العاده جالب بود.⁣⁣میزان ریختن زباله در منطقه آشفته بسیار بیشتر از منطقه قانونمند بود⁣⁣وجالب تر این که عمدتا خود افراد از این اتفاق آگاه نبوده و دلایل دیگری را برای تصمیم خود ذکر میکردند(برای تایید صحت ازمایش،چندین بار تکرار شد و نتایج مشابه قبل بود)⁣⁣⁣⁣ نتیجه ای قابل تامل که شاید افراد منطقه آلوده ذاتا بی قانون و بی اخلاق نبودن⁣د⁣بلکه فقط قرار گرفتن در محیطی بی قانون ناخودآگاه باعث تکرار رفتار در آنها شده بود.⁣⁣نکته ی ابهام زدای دیگر این که درصد زیادی از افراد در محله بی قانون زباله نریختند و برعکس،پس حتی در شرایط سوق دهنده هم محیط تنها عامل موثر نبوده⁣اما تفاوت این درصداها نشان می دهد که بی شک محرک محیطی درشکل گیری این رفتار نقش قابل ملاحظه ای ایفا می کند مجموعه علمی میان‌رشته‌ای EHIA پوریابحیرایی Fri, 27 Nov 2020 15:10:52 +0330