بحران بیکاری مهندسان نرم‌افزار در ایران – از علل ریشه‌ای تا راه‌حل‌های عملی قسمت دوم

قسمت دوم: چالش‌های پیش روی مهندسان نرم‌افزار تحصیل‌کرده در ایران (جونیور و میدلول)

اگر قسمت اول را خوانده‌اید، می‌دانید عرضه زیاد و تقاضای کم وجود دارد. اما کسانی که وارد بازار می‌شوند با چه مشکلاتی روبه‌رو هستند؟

۱. شکاف درآمد-هزینه زندگی

حقوق متوسط جونیور در تهران (۱۴۰۴): ۱۵-۲۵ میلیون تومان. میدلول: ۳۰-۴۵ میلیون. در حالی که اجاره یک آپارتمان ۶۰ متری در منطقه متوسط تهران ۱۵-۲۰ میلیون، و هزینه زندگی یک خانواده چهارنفره بدون تجملات بالای ۴۰ میلیون است. بسیاری مجبورند دو شغل داشته باشند یا با خانواده زندگی کنند.

۲. عدم تطابق آموزش دانشگاهی با بازار

فارغ‌التحصیلان اغلب بعد از ۴ سال دانشگاه، باید ۶-۱۲ ماه بوت‌کمپ خصوصی (با هزینه ۲۰-۵۰ میلیون) بگذرانند تا قابل استخدام شوند. این یعنی سرمایه‌گذاری اضافی روی چیزی که دانشگاه قرار بود فراهم کند.

۳. فشار روانی و فرسودگی

مصاحبه‌های طولانی، تست‌های فنی سخت، رد شدن‌های مکرر، و بعد از استخدام: اضافه‌کاری بدون حقوق، پروژه‌های فشرده، و عدم تعادل کار-زندگی. بسیاری از میدلول‌ها بعد از ۴-۵ سال « burnout» می‌شوند و یا مهاجرت می‌کنند یا رشته را عوض می‌کنند.

۴. رقابت با فریلنسرهای خارجی و هوش مصنوعی

کارفرمایان ایرانی برای پروژه‌های کوچک، به جای استخدام تمام‌وقت، به فریلنسرهای هندی، پاکستانی یا حتی ایرانی خارج از کشور با قیمت دلاری پایین‌تر مراجعه می‌کنند.

۵. عدم وجود مسیر رشد مشخص

در بسیاری شرکت‌ها، میدلول بعد از ۳ سال همچنان همان کار جونیور را انجام می‌دهد و ترفیع به سنیور فقط با «ارتباط» یا تغییر شرکت ممکن است.

این چالش‌ها باعث شده بسیاری از افراد باسواد یا اصلاً وارد بازار نشوند یا خیلی زود ناامید شوند.

در قسمت سوم بررسی می‌کنم که دولت چه کارهایی می‌تواند انجام دهد و چرا پلتفرم‌های فریلنسری ایرانی (پونیشا، کارلنسر و…) عملاً برای متخصصان واقعی کارایی ندارند.

مرا دنبال کنید 🤗🌹

و این پست را برای یکی از دوستانتان بفرستید.

برای عضویت خبرنامه متخصصین روی این لینک کلیک کنید:

https://survey.porsline.ir/s/OFtxWuAV

قسمت‌های دیگر: